Bilan van de slavernij

Na 1000 jaar slavenhandel wordt het tijd voor Arabische herstelbetalingen - kunnen oliedollars beter worden gebruikt?

Koenraad Elst

In het Verenigd Koninkrijk herdenkt men dit jaar het verbod op de slavenhandel, de Abolition Act uitgevaardigd door het parlement in 1807. Deze nieuwe politiek van de toonaangevende mogendheid zette onherroepelijk een proces in werking van universele afschaffing van de slavenhandel en vervolgens van de slavernij zelf. Bijna onmiddellijk volgden de jonge Verenigde Staten het Britse voorbeeld, al bleef de wet in de zuidelijke staten nog lang zonder gevolg. Het Britse rijk zou de slavernij als zodanig met de Emancipation Act van 1833 buiten de wet stellen. Gedurende de hele 19de eeuw gebruikte het bovendien zijn militaire macht om de slavenhandel door andere mogendheden te verhinderen en vervolgens ook de afschaffing van de slavernij zelf tot in haar kernlanden af te dwingen.

Het eerste land dat maatregelen nam tegen de slavenhandel was echter Denemarken, dat ook een West-Indische kolonie had, namelijk de Maagdeneilanden. In 1792 stemde het een wet tot verbod op de slavenhandel, weliswaar pas met ingang van 1803. De opgegeven reden was het welzijn van de reeds aanwezige slaven: zij zouden beter behandeld worden als de eigenaars hen niet meer door nieuwe import konden vervangen.

Voor de Franse kolonies had de Nationale Conventie in 1794 de slavernij zelf afgeschaft, maar Napoleon voerde haar in 1802 weder in. Pas in 1815 schafte Frankrijk definitief de slavenhandel af, in 1848 (tegelijk met Denemarken) de slavernij zelf. Een ander verschil met de Britse situatie was dat in Frankrijk deze beslissingen van bovenaf gedecreteerd werden, daar waar de Britse media en volksvertegenwoordiging jarenlang hartstochtelijk over de kwestie gedebatteerd hadden. De zaak werd openbaar en tegensprekelijk ontleed vanuit moreel, religieus, geopolitiek en economisch standpunt, en uiteindelijk kwam het collectieve geweten er tot een omwenteling die in de geschiedenis geen voorgaande had. Daardoor werd deze een triomf niet alleen van de vrijheidsgedachte maar ook van de levende democratie als basis voor morele vooruitgang.

Het abolitionisme bleek besmettelijk, althans binnen de Europese beschavingskring. In 1814 verbood het pas bevrijde Nederland de slavenhandel met ingang in 1818, het verbod op de slavernij zelf volgde in Suriname in 1863. Mexico verbood de slavernij in 1829, de VS in 1865, Cuba in 1886, en tenslotte Brazilië in 1888 met de “Gouden Wet”. Op hetzelfde élan voortgaand schafte Rusland in 1861 binnenlands de lijfeigenschap af.

De niet-Europese wereld had meer moeite met deze hervorming. In de Maghreb bleven de Barbarijse zeerovers doorgaan met slaafnemingen op Europese kusten en buitgemaakte schepen totdat de Fransen Algerije in 1830-43 koloniseerden, wat dus begon als defensieve maatregel tegen de slavenhalers. Het wegdeemsterende Mogolrijk in India beëindigde de slavernij onder Britse druk in 1843. Het Ottomaanse rijk liet zich in 1856 tot de afschaffing dwingen nadat een Frans-Britse interventie het gered had in de Krim-oorlog tegen Rusland. In de Arabische rijksdelen bleef deze wet echter dode letter. Met name de Hedjaaz, de streek van Mekka en Medina, bleef nog tot ver in de 20ste eeuw een draaischijf van de slavenhandel. In Zanzibar kwam een einde aan de slavernij toen het een Brits protectoraat werd in 1890. Pas in 1962 schafte Saoedi-Arabië de slavernij af, en in het Arabisch-Afrikaanse overgangsgebied in de Sahel komt zij informeel nog steeds voor.

Een andere haard van tegenstand tegen de afschaffing was zwart Afrika. Als u een Jamaïcaanse of Amerikaanse neger ziet, hebt u zeker met een afstammeling van slaven te maken. Een Afrikaanse zwarte daarentegen is waarschijnlijker de nakomeling van slavenverkopers. Wanneer Arabische en later ook Europese slavenhandelaars per handvol naar het verre wilde binnenland van Afrika trokken, waren zij daar uiterst kwetsbaar en hadden zij onmogelijk hele karavanen slaven kunnen wegvoeren zonder de medewerking van inlandse vorsten. Dezen waren het die lastige stamgenoten of mensen uit andere stammen gevangen namen en aan de handelaars uit het noorden verkochten. Toen de Britse campagne voor de bevrijding van de slaven op gang kwam, stuurden zij gezanten naar Londen om tegen de afschaffing van de slavenhandel te pleiten, hun belangrijkste bron van inkomsten. Jawel, zwarten kwamen blanken smeken om de negerslavernij in stand te houden.

20 05 07 - 07:57 - ffi_admin - Slavernij| - § ¶

Bekeren tot de islam: wat te doen?

Een open brief van Nasrani aan vrouwen die moslima willen worden

Beste bekeerlinge,

Voordat je bij die club gaat moet je eerst goed vergewissen van de (voor)waarden en de gevolgen die het voor je leven zal hebben. Als een Moslim je in de Islam wilt trekken hoor je altijd dat de Christelijke God en de Islamitische Allah één en dezelfde is. Als dat zo is, is kan je net zo goed Christen blijven. De waarheid is dat de karakters van de Islamitische Allah en de Christelijke God van elkaar verschillen als daglicht en duisternis. Je schreef al eerder dat je jezelf niet kan vinden in bepaalde uitspraken van de “profeet” Mohammed. Als je moslima wordt, wordt er van je geëist dat je je volledig onderwerpt (onderwerping is de betekenis van het woord Islam) en wel aan ALLES wat er in de Quran, Hadith en uiteindelijk wat hieruit voortvloeit het Islamitische recht, de Sharia.

Als je voor de studie van de Quran en Hadiths geen tijd of zin hebt moet je ook geen tijd of zin hebben om moslima te worden. Ja, het is een enigszins uitgebreide studie die je zelfstandig moet doen. Zonder “begeleiding” van een Moslim want daar heb je alleen last van. Je gaat dan als het ware, zoals men het in het Nederlands uitdrukt, bij de duivel te biecht.

Al Taqiyah
Doordat het voor de Moslim legitiem is om de zaak rooskleuriger voor te stellen dat het in werkelijkheid is, wordt je belazerd. In de leer van het evangelie heeft liegen als basis hoogmoed en dus zondig. In de Quran en Hadith is veinzen (Al Taqiyah), dus list, leugen en bedrog zeer prijzenswaardig als het de Islam dient. Als je morele normen en waarden niet rotsvast staan ben je snel op een dwaalspoor gebracht. Een dwaalspoor die je naar een dwaalleer leidt. Kortom je wordt een hemel voorgespiegeld terwijl je naar een bestaan gevoerd wordt die meer getypeerd mag worden als hels.

Onbaatzuchtige Naastenliefde
Verder moet je bij het bestuderen van de Islam je laten leiden door de regel dat men aan de vruchten de boom herkent. Kijk en beoordeel hoeveel onbaatzuchtige naastenliefde er in de Islam huist. De naastenliefde gaat niet verder dan mede-moslims helpen. De drijfveer van het geven van aalmoezen (Zakat) lijkt naastenliefde. Maar het is niet wat het lijkt. De Zakat (aalmoes) wordt 1x per jaar gegeven (alsof de hongerende medemens slechts 1x per jaar eet) en dient om een goede daad op zijn conto te krijgen. Men moet dus scoren. De drijfveer is niet de naastenliefde en zeker niet de naastenliefde die het evangelie ons leert. Niet de daad maakt dat de daad goed is, het is de drijfveer die bepaalt of de daad goed is.

Plaatsje in de Hemel
Verwacht als moslima niet dat je even veel rechten hebt als de moslim. Om te beginnen lever je je vrijheid van godsdienstkeuze in. De keuzevrijheid die je nu als niet-moslima hebt kan je afschrijven. Ondanks dat dit recht in de grondwet verankerd is hebben Moslims er maling aan omdat zij hun Sharia boven de landswetten stellen. En waar doe je het allemaal voor? Om een plaatsje in de hemel te verwerven? Geen Moslim, noch Quran, noch Hadith kan jou dat garanderen. Allen Jezus Christus kan jou dat garanderen. Mocht je als moslima je bedenken en uit de Islam willen stappen wordt je door de mensen die je nu zo lief voorkomen “Murtadh” genoemd. De Quran en Hadith is er heel duidelijk in wat er met een “Murtadh” moet gebeuren: kill, kill, kill!!! Als moslima ben je de helft waard van een moslim. In de Sharia erft een dochter 1 deel en een zoon twee delen. Een echtgenote komt er in de erfenis bekaaid van af.

In de Sharia kan een man de vrouw verstoten (Taalaq). Het is voldoende als de man in het bijzijn van 3 mannelijke getuigen uitroept dat hij zijn vrouw verstoot. Voor de Sharia is de echtscheiding dan een voldongen feit. De vrouw kan de man niet verstoten. Verstoting hangt haar boven het hoofd als zij niet toestemt dat de man nog drie vrouwen neemt. Na verstoting is zij niet automatisch gescheiden van de man.

Islamitische Echtscheiding
Wil zij van de man af dan moet zij bij de Islamitische rechtbank een scheiding aanvragen. De enige toegelaten rechtsgrond is dat zij van de man gedurende 3 maanden geen financiële ondersteuning heeft ontvangen. Hiertoe moet zij 3 mannelijke getuigen of 6 vrouwelijke getuigen meebrengen die voor haar getuigen dat zij 3 maanden geen geld van de man heeft ontvangen.. Dus 1 mannelijke getuige is evenveel waard als 2 vrouwelijke getuigen. Zo lang de man betaalt, al is het maar 1 Euro per maand, bestaat er geen grond voor echtscheiding. Kinderen worden altijd toegewezen aan de man. Zogende baby’s mogen voor de zoogtijd bij de moeder blijven. De moeder mag hiervoor een kleine vergoeding vragen. Als de zij teveel vraagt heeft de man het recht de baby aan een andere vrouw te geven. Na de zoogtijd wordt de baby bij de moeder weggehaald.
Bij overspel (vreemd gaan) van de vrouw heeft de man het recht de vrouw het leven te benemen. Als de man vreemd gaat, ja je raad het misschien al, heeft de vrouw geen recht om de man te vermoorden.

De Vreugde van Vergeving
Illustratief is wel het volgende verhaal: Toen er een overspelige zwangere vrouw bij de “profeet” Mohammed gebracht werd en hem werd gevraagd wat met de vrouw te doen antwoordde hij: Breng haar weer bij mij als het kind geboren is. Na de geboorte van het kind werd de vrouw weer voor Mohammed geleid. Mohammed zei toen: Laat haar het kind zogen en breng haar weer bij mij als het kind 2 jaar oud is. Na twee jaren werd de vrouw wederom voor Mohammed geleid. Hij zei toen: Neem het kind van haar af en doodt de moeder.
Toen Jezus bij een groep mensen kwam die klaar stond om een overspelige vrouw te stenigen zei Hij: Wie zonder zonden is mag de eerste steen gooien. Niemand, uitgezonderd Jezus was zonder zonden en niemand durfde daarom de eerste steen te gooien. Jezus zei tot de vrouw: Je zonden zijn je vergeven. Ga heen en zondig niet meer.

Wie heb je liever? Jezus of Mohammed?

18 05 07 - 16:42 - ffi_admin - Vrouwen in de Islam| - § ¶

Repressie in Pakistan

De systematische vervolgingen van Christenen

Recentelijk kregen 500 inworners van het dorpje Charsadda, een klein dorpje in Pakistan, de opdracht om zich binnen 10 dagen tot de islam te bekeren. Deze eis werd gesteld in een niet ondertekende brief. De bewoners kregen bij weigering de dood in het vooruitzicht gesteld.

De christelijke minderheid in Pakistan heeft het zwaar. De ‘blasfemie-wet’ wordt regelmatig gebruikt om andere gelovigen (islam is de staatsgodsdienst in Pakistan) te intimideren. Laatst werd een 84 jarige man gearresteerd, beschuldigd van het verbranden van een heilig boek. Na zijn arrestatie bleek dat hij weigerde onroerend goed aan een moslim te verkopen.

Aangezien deze praktijken schering en inslag zijn weigeren de Christenen van Charsadda zich tot de islam te bekeren. Ze weigeren te wijken voor intimidatie, hoewel sommige families de regio hebben verlaten. Je kunt namelijk niet een heel leven in angst leven.

Het is duidelijk dat Pakistan nog een lange weg te gaan heeft. Denkt u daar eens aan als president Musharraf het westen opnieuw om steun vraagt.

Polleke

17 05 07 - 16:25 - ffi_admin - Commentaar op het Nieuws| - § ¶

De moedige woorden van Ehsan Jami

Oprichter comité ex-moslims

Ik heb vanavond moedige woorden gehoord van een integere jonge man. Iemand die wil sterven voor de vrijheid...dat maak je tegenwoordig nog maar weinig mee.

Zijn we volgevreten, verknocht aan luxe, verre vakanties en verlost van idealen? Zou de diagnose van Geert Wilders van de Nederlandse maatschappij toch juist zijn? In de reportage van Netwerk viel het me op dat Ehsan Jami zelfs door raadsleden van zijn eigen partij, de PvdA, wordt gemeden op raadsvergaderingen. In heel Europa organiseren ex-moslims zichzelf, op de vlucht voor intolerantie, haat en repressie. Hebben ze ontdekt dat ze zelf hun verhaal moeten vertellen? De dromers van de multiculturele samenleving staan zwijgend aan de zijlijn. Hun visies en opinies verdampen langzaam in de hitte van het maatschappelijk debat.

Moeten het immigranten en allochtonen zijn die ons wijzen op de waarde van vrijheid? De grondslag van de moderne westerse samenleving?

Zevenhonderd vrouwen in Den Haag, die nooit het daglicht zien, vragen zich waarschijnlijk hetzelfde af. Waarom? Wat hebben zij aan de ‘boel bij elkaar houden’ als ze niet buiten de deur mogen komen? Alsof ze daadwerkelijk onderdeel uitmaken van de samenleving. In de As Soenah moskee, honderd meter verderop, ergeren ze zich een ongeluk. Negatieve publiciteit uit eigen hoek brengt de missie van da’wa in gevaar. Met de mond wordt integratie beleden maar de verborgen agenda is te groot geworden om nog langer verborgen te blijven.

Daarom verdient Eshan Jami ook alle steun die wij hebben kunnen bieden. Of willen we weer uitblinken in onverschilligheid? Stuur dan ook een kaartje naar Ayaan Hirsi Ali!

Polleke

16 05 07 - 16:44 - ffi_admin - Commentaar op het Nieuws| - § ¶

Ehsan Jami over de oprichting van het comité ex-moslims in Nederland.

Woensdag 16 mei 2007, 20.25, Nederland 2

www.netwerk.tv.

Dat de vrijheid om afstand te nemen van je geloof niet vanzelfsprekend is, ondervond de 22-jarige Ehsan Jami. Deze Nederlander van Iraanse afkomst gelooft niet meer in de islam. Hij wil dit in het openbaar kunnen zeggen, maar dat is hem op doodsbedreigingen komen te staan. Jami richtte het centraal comité voor ex-moslims op en kreeg - naast haatmails - ook honderden e-mails van jongeren die met dezelfde gevoelens en problemen kampen.

16 05 07 - 01:27 - ffi_admin - Commentaar op het Nieuws| - § ¶

De einde van een vriendschap

De nacht waarin er niks gebeurde of hoe een jarenlange hechte vriendschap door de islam in tranen eindigde...

Dutch - Maghreb correspondente

Zelf heb ik de volgende gebeurtenissen eerst voor mezelf moeten verwerken. Nu dat gebeurd is kan ik erover praten.
Meer dan 20 jaar was Najad mijn allerbeste vriendin in Tunesië. We kregen onze drie kinderen ongeveer tegelijkertijd, we waren buren en werden mettertijd zielsverwanten, beiden optimistisch van aard en altijd in voor een pretje. Feitelijk waren we eigenlijk meer zussen dan vriendinnen en ook onze kinderen waren echte vrienden van elkaar. Tot ongeveer een jaar geleden Najad ontdekte dat haar echtgenoot haar al jaren bedroog met een buurmeisje en ze met deze schok als trigger zich met hart en ziel op de islam stortte. Ze werd zeer praktiserend, sluierde zich van kop tot teen, deed alle gebeden en vastte sindsdien elke maandag en donderdag om toch maar in het paradijs te geraken, aangezien haar aardse bestaan niks dan ellende bracht. Ook haar kinderen sleepte ze mee in deze islamitische afgrond. Toch bleven we nog steeds zeer close en hielden we als zusters van elkaar.

Onlangs gebeurde er echter iets ergs en omdat onze visies op deze gebeurtenis totaal verschillen, begon het gedonder. De oudste zoon van Najad, die ik zelf zowat als mijn eigen zoon beschouw en door wie ik als een tweede moeder werd geëerd, bracht de nacht door met een Vlaams meisje dat bij ons logeerde (en ik had haar nog zo gewaarschuwd...). Ja, wie kan er nu weerstaan aan de blauwe ogen en blonde haren van een schaars geklede (dus makkelijke) buitenlandse ? En welke naïeve jonge meid waarvan de hormonen doorheen de leden razen smelt niet als was in de armen van een donkerogige knapperd ? Volgens eigen zeggen van beiden verliep de nacht "zonder dat er iets gebeurde", vertaling : zonder sex te hebben. Nu is dat hebben van sex voor mij van weinig of geen belang, dat is hun persoonlijke zaak, maar omdat we in een klein dorpje wonen waren alle bewoners ervan (zelfs de muren hebben hier oren en ogen) op de hoogte, wat dan weer de goede naam van mijn eigen familie schade berokkende. Soit, daar kon ik mee leven, was wel niet opgetogen (nam die meid de pil? Nam haar ook mijn eigen slapeloze nacht kwalijk) maar er zijn erger dingen.

Toen ik het dwaze kind bij Najad thuis 's morgens in een rothumeur (begrijpelijk toch?) ging ophalen, rezen de haren me ten berge. Ze zat keurig in een pijama aan de ontbijttafel, met een kop koffie en enkele sneetjes frans brood voor zich. Toen reikte Najad haar de confituur aan met de mededeling "choud el maadjoun ya kahba belgiqya", vertaald : "neem wat confituur, Belgische hoer"...

Razend werd ik, dit kind leek me meer slachtoffer dan aanstichtster van het hele gedoe, zij had vertrouwen gehad in mijn "adoptiezoon" en vond diens moeder o zo aardig en haar gastvrijheid legendarisch...omdat ze geen iota snapte van de grofheden die rond haar in een voor haar onbekende taal werden gedebiteerd ! Ik heb me ingehouden tot het kind goed en wel terug in België zat, maar daarna zijn de poppen aan het dansen gegaan. Het leek echt op een dovemansgesprek. Najad zag haar zoon als slachtoffer van de duivelse "roumia" (buitenlandse), die hem waarlijk een ganse nacht had wakker gehouden, de sukkelaar! Ikzelf was zwaar gedesillusioneerd in de zoon en de moeder, hoe kan je nu iemand zo misbruiken en veroordelen vanwege haar naïviteit (ze was dolverliefd...) en haar dan nog voor hoer uitschelden. Conclusie : dit meisje was een hoer voor hen omdat ze (1) geen moslima was en (2) de nacht buitenshuis doorgebracht had. Volgens hen was deze gebeurtenis een akkefietje en begrepen ze niet waarom ik me zo druk maakte. Mijn boosheid werd erger en erger. Ik zei hen dat ze me zwaar teleurgesteld hadden omdat ze (1) iemand die onder mijn hoede stond "gebruikt" hadden, (2) die persoon dan nog een hoer noemden en (3) ze van mening waren dat alle niet-moslima's dus hoeren waren.

Aan Najad's zoon, die ik tot dan toe ook als mijn zoon beschouwde, legde ik uit dat een zoon van mij altijd en overal iedereen respecteerde en dat, aangezien hij dat duidelijk niet kon, ik hem niet meer als dusdanig wenste te beschouwen. Dit alles met de nodige tranen van beide kanten... Aan Najad legde ik uit dat de regels van de menselijkheid (doe een ander niet aan wat je voor jezelf niet wenst) stukken strenger en beter waren dan de islamitische hypocrisie en discriminatie. Dat ikzelf een moraal had en er aan de hunne duidelijk wat schortte. Einde vriendschap dus, met een overvloed van tranen langs beide kanten...

Ik weet niet of onze vriendschap ooit nog zal herstellen van deze ellende. Wat ik wél weet is dat de dsicriminatie inherent aan de islam hier een grote rol in heeft gespeeld. Wat gebeurde er verder met het Vlaamse meisje ? Die heb ik degelijk ingelicht over de dubbele moraal die bij moslims leeft, over het scheldwoord dat Najad haar aan de ontbijttafel met een glimlach toebedacht, over het feit dat haar gedrag onbetamelijk was uit respect voor mij en mijn familie.... Of ze begreep wat ik bedoelde weet ik niet, liefde maakt nu eenmaal blind. Zelfs tijdens de terugreis, op de luchthaven, was ze nog dusdanig onder de indruk van haar nachtelijke uitstap dat ze ijverig op zoek ging naar het geurtje dat de zoon van Najad gebruikt om daarbij te kunnen wegmijmeren en denken aan de nacht waarin er niks gebeurde.......

14 05 07 - 15:36 - ffi_admin - Leven in Moslimlanden| - § ¶

“Milli Görüs spil in beleggingsschandaal"

Bestuursleden van de Turkse beweging Milli Görüs waren betrokken bij het beleggingsschandaal van illegale islamitische fondsen. Dat meldt het actualiteitenprogramma Netwerk

Begin jaren negentig belaagden Turken de immigranten met groene (islamitische) beleggingsfondsen zoals Yimpas en Kombassan. Als vast onderdeel van het verkooppraatje werd Turkse immigranten verteld dat ze gehaat werden, nooit zouden integreren, en daarom beter hun geld konden toevertrouwen aan islamitische fondsen.

In het begin werden jaarlijks winsten van 20% tot 30% uitbetaald, maar al snel droogde de inkomsten op. Islamitisch beleggen is een pyramide spel, verboden in Nederland en de meeste Europese landen. Vele Turkse immigranten zijn opgelicht op advies van hun eigen voorganger, de imam. Het in Essen (Duitsland) gevestigde Centrum voor Turkenstudies schat dat er 800.000 Turkse immigranten totaal voor een bedrag 50 miljard euro zijn opgelicht.

Hoe wijd verspreid is deze corruptie? De topmensen van de grootste groene fondsen zijn nauw bevriend met de Turkse regering. Zo is Dursun Iyar, topman van het islamitische fonds, een vriend van de Turkse minister van justitie, Cemil Cecik. Zwitserland heeft, aan de grens, vele bestuursleden van Mili Gurus gearresteerd met koffers geld bestemd voor de bankrekeningen van fondsen in Zurich. Welke patronen kunnen hier uit worden afgeleid?

1. Voor de financiering van de nieuwbouw projecten van moskeeën in West-Europa werkte Milli Görüs nauw samen met groene fondsen. Via de moskeeën van Milli Görüs werden aandelen van groene fondsen verkocht. Als dank voor deze dekmantel doneerden islamitische fondsen grote bedragen. 2. In Turkije werken de groene fondsen nauw samen met de moslimpartij van premier Erdogan. De opmars van zijn partij is betaald met de opbrengsten van islamitisch beleggen.

Hier wringt de schoen: islamitisch beleggen bestaat niet - het is een pyramide spel waarbij de kleine speler alles verliest en de winnaar alle inzetten houdt. Gokken op islam, kan iets nog meer haraam zijn? Westerse veiligheidsdiensten hebben dit patroon al lang in kaart gebracht. De regering Erdogan reageert niet op onderzoeksrapporten van de Europese Unie en het Turkse parlement. Milli Görüs ontkent alle betrokkenheid. Het probleem is dat je een zwendel van 50 miljard euro niet verborgen kunt houden.

Hoe typeert een ex-bestuurslid, op een zijspoor gezet door het Duitse hoofdkwartier, van Mili Gurus zijn mensen? "Een overtuigd lid van Milli Görüs is roekeloos. Hij heeft overal schijt aan. Hij liegt en bedriegt en rijdt desnoods met losse handen over de Duitse Autobahn met 250 kilometer per uur. Hij is ervan overtuigd dat Allah hem beschermt als hij zich maar houdt aan de regels van de profeet." (citaat uit de Volkskrant van zaterdag 24 maart 2007).

Wat betekent dit voor de toekomst van Turkije? Dat blijft ongewis, het proces dat gedupeerden bij de rechtbank in Ankara hebben ingediend wordt maatgevend. Duidelijk is wel dat Turkije niet rijp is voor een lidmaatschap van Europa. Zelfs premier Erdogan heeft zijn politieke carriére te danken aan het bloedgeld van migranten uit West-Europa.

13 05 07 - 15:51 - ffi_admin - Commentaar op het Nieuws| - § ¶

“Het is niet de leugen die regeert maar de duistere dreiging”,

Column van hoogleraar en Arabist Hans Jansen

De mediastilte die er in Nederland rond bedreigingen hangt, is in principe een goede gewoonte. Bedreigen is immers wel heel gemakkelijk, en ook nog gratis. Iedereen die een computer, een broodmes, een telefoon of een doosje waspoeder in huis heeft, kan zonder veel kosten of risico aan het bedreigen slaan. Slecht voorbeeld doet slecht volgen: het is bekend dat berichten over bedreigingen steevast tot nog meer bedreigingen leiden. Laat de bedreiger ook nog even naar Theo van Gogh verwijzen, en succes is verzekerd. De bedreigde slaapt net iets minder goed, en de dreiger geniet van zijn macht.

De mediastilte rond bedreigingen heeft ook een groot aantal nadelen. Die doen zich vooral voelen in het privé-leven van de bedreigde. Deze denkt nu vaak dat hij een van de heel weinigen is die bedreigd worden, misschien zelfs wel de enige. Hoe je het ook wendt of keert, bedreigd worden leidt tot psychische spanningen, en twijfel over de vraag of de bedreiging niet ook een beetje 'de eigen schuld' is. Anderen worden toch ook niet bedreigd?

Bij buitenstaanders treedt een ander mechanisme in werking, dat een nogal onaangenaam effect heeft. Een normaal mens kan zich nauwelijks voorstellen dat 'iemand die niks gedaan heeft' inderdaad met de dood wordt bedreigd. Wie bedreigd wordt, vervreemdt dan ook van zijn vrienden en familie. Eén bedreigde riep laatst getergd over de radio dat zelfs zijn moeder denkt dat hij wel iets zal hebben uitgehaald waaraan hij de bedreigingen dankt.

Wie al dan niet bij toeval hoort over de bedreigingen aan het adres van iemand die hij nauwelijks kent, gaat er zonder nadenken uiteraard vanuit dat er inderdaad ergens een misstap is begaan die de bedreiging verklaart of misschien zelfs wel rechtvaardigt. Dat hoeft natuurlijk helemaal niet zo te zijn. Ook denken veel landgenoten tot op de huidige dag dat het bij het bedreigen maar om enkelingen gaat, om individuele gevallen, om uitzonderingen. 'Net als Theo van Gogh,' wordt er al snel geconcludeerd, zal de bedreigde het er bovendien 'zelf wel naar gemaakt zal hebben.'

Zo langzamerhand begin ik de indruk te krijgen dat we met de politiek van zwijgzaamheid over bedreigingen op de verkeerde weg zijn. Het aantal inwoners van Nederland dat vanuit het duister bedreigd wordt, is simpelweg te groot geworden. Wat er in Nederland gedacht, geschreven, tentoongesteld of opgevoerd wordt, komt voor een groot deel zonder dat dit zichtbaar wordt niet meer in vrijheid tot stand. Het is niet de leugen die regeert, maar de duistere dreiging.

Marokkaanse schrijfsters, columnisten, Tv-persoonlijkheden, politici van allerlei allure en rang, uitgevers, journalisten, hele redacties (niet alleen van kranten maar ook van uitgeverijen), cabaretiers, moslimse meisjesstudenten, vertalers, ghost writers, docenten aan HBO en universiteit, boekwinkels, – en meer – staan op de lijst van lieden die bedreigd zijn, en worden.
Naast de duistere dreiging blijkt op de meest onverwachte momenten ook hoe effectief het uitoefenen van een beetje druk al kan zijn. Dat bleek bijvoorbeeld bij de tentoonstelling over Istanbul in de Amsterdamse Nieuwe Kerk. De artikelen van de catalogus werden voor publicatie ter inzage aangeboden aan het Turkse ministerie van cultuur en toerisme. Volgens woordvoerder van de Nieuwe Kerk Frans van der Avert is dat zelfs ‘een normale gang van zaken’. Dit ministerie maakte bezwaar tegen passages over onderwerpen die in Turkije ontkend worden, zoals homoseks in badhuizen – volgens Bas Heijne in het NRC zoiets als ontkennen dat er gegokt wordt in Las Vegas.

11 05 07 - 06:00 - ffi_admin - Opinie| - § ¶

Ex-moslims richten actie comité op!

Moslims die zich openlijk hebben afgekeerd van Islam hebben het moeilijk - Ariel

Ayaan Hirsi Ali en Salman Rushdie weten hoe het is, want als 'afvallige moslims' worden ze regelmatig bedreigd, zelfs met de dood. Toch komen ex-moslims steeds vaker openlijk voor hun afvalligheid uit. Zo ook de moedige Ehsan Jami een jongeman van 22 jaar, een van de oprichters van 'Centraal Comité voor Ex-moslims'.“We willen het taboe om uit de islam te stappen bespreekbaar maken”, zegt Ehsan Jami, PvdA-raadslid in Leidschendam-Voorburg.

Ehsan Jami kwam op het idee door de oprichting van een organisatie van afvallige moslims in Duitsland. Na bedreigingen worden leden van deze Duitse organisatie beveiligd. Dit heeft Ehsan Jami niet weerhouden. “Nee, het gaat erom te strijden voor vrijheid van religie en vrijheid van meningsuiting” is zijn mening. Ook Eshan Jami heeft inmiddels bedreigende mailtjes gekregen, maar hij is niet van plan om zich te laten intimideren door dit soort bedreigingen.

Het comité wil onder andere taboes in de moslimwereld over huiselijk geweld en schending van vrouwenrechten op de agenda zetten. Verder verwijst hij met name naar homoseksuele jongens die hun geloof en hun gevoelens moeilijk met elkaar kunnen verenigen. Hij wil hen en andere afvallige moslims helpen. Die worden zo weet Eshan Jami vaak bedreigd, soms zelfs met de dood.

Het comité roept de Nederlandse overheid op meer hulp te bieden aan bedreigde ex-moslims. Een aantal adviseurs, onder wie hoogleraar Afshin Ellian, afkomstig uit Iran, ondersteunt het comité. Ook VVD kamerlid Loubna Berrada is bij het initiatief betrokken

FFI en zijn leden wensen deze moedige jongeman en het comité heel veel succes toe met dit moedige initiatief, en staat als een blok achter hun doelstelling. Reacties en steunbetuigingen kunt u sturen naar dit mail adres: e.jami@live.nl

Woensdag 9 mei 2007 - U kunt reageren op het het Nederlandstalig forum van FFI.

09 05 07 - 13:43 - ffi_admin - Commentaar op het Nieuws| - § ¶

Onrust in Antwerpen over falende integratie

Het verstikkende pact: Het Vlaams Belang, het vroegere Vlaamse Blok. wordt in België nog steeds uitgesloten. Het cordon sanitaire werkt averechts, ervaren welzijnswerkers. Wie problemen met radicaliserende moslimjongeren signaleert. wordt al snel gerekend tot het kamp van het Vlaams Belang.

Janneke Groen en Annieke Kranenberg - journalisten van de Volkskrant

'Nu ben ik hier in de minderheid. Nu ervaar ik een beetje hoe dat voelt.’ De moeder van de tot de islam bekeerde Nawal, een ‘cultuur-katholiek’ uit het Belgische Sint Niklaas, grijpt de microfoon.
Op een zondagmiddag begin maart zit de tweede verdieping van de Imam Bukhari-moskee in Antwerpen volgepakt met moslima’s. Met een mengeling van liefde en bezorgdheid vertelt Nawals moeder over haar dochter, die vroeger Neele heette. Ze was zestien toen ze de islam ontdekte, ging geleidelijk aan de hoofddoek dragen, werd vegetarisch, ging studeren in Egypte en trouwde met Mohammed.
Nawal (26) woont met haar streng islamitische Egyptische man tijdelijk bij haar ouders in en dat is, bekent de moeder, best lastig. ‘Nawal mag niet in een omgeving zijn waar alcohol wordt geschonken. Kom daar maar eens om in Vlaanderen.’ De moeder verzucht dat ze nooit meer met haar dochter op een terrasje kan zitten. Dat ze niet gezamenlijk kunnen eten als de andere gezinsleden, zoals gewoon is in Vlaanderen, daar graag een pilsje of een glas wijn bij drinken. Op familiefeesten ontbreekt Nawal. ‘Mijn familie zegt: wij gaan de alcohol voor haar niet laten staan.’ Spijtig concludeert de moeder dat Nawal met haar strenge gedragsregels ‘afstand schept’.
‘We komen er niet uit, kunnen geen oplossing vinden om de kloof te overbruggen. Soms vraag ik of Nawal en Mohammed later kunnen komen, wanneer het alcoholdeel voorbij is. Dan kunnen ze nog koffie met gebak krijgen.’ Moeilijk vindt ze ook dat familie-uitjes niet meer mogelijk zijn. ‘In Nawals wereld zijn, net als hier vandaag, mannen en vrouwen strikt gescheiden. Wij deden vroeger veel samen.’
Nawals moeder vertelt haar verhaal op de door de stichtingen De Koepel en Al Minara-zusters georganiseerde ‘eerste bekeerlingendag’ in België, die druk wordt bezocht. Zo’n zeshonderd, merendeels jonge, vrouwen zijn op de bijeenkomst afgekomen, alsook 250 jongemannen. Onder hen bevinden zich overigens ook veel (niet-bekeerde) islamieten. Op die zondag in maart worden vijf mannen en 22 vrouwen (onder wie een Nederlands meisje van 9 jaar) tot de islam bekeerd. Steeds wanneer een vrouw naar voren stapt om haar getuigenis af te leggen, begint de zaal enthousiast te applaudisseren. Enkele moslima’s laten hun tranen de vrije loop. ‘Zo mooi, zoveel nieuwe zusters erbij, ondanks de enorme aanhang van het Vlaams Belang en ondanks al dat negativisme over de islam’, fluistert een Belgisch-Marokkaanse.

Applaus

Een groepje in ghimaar (halflange hoofddoeken) gehulde moslima’s uit Nederland vindt dat klappen ‘onverdraaglijk’. ‘In het applaus schuilt shaitan (de duivel). Klappen mag niet van de islam. Dat is een soort aanbidding en je mag buiten Allah niemand aanbidden.’ Een van de organisatoren, de bekeerde Khadisja uit Gent, wordt streng toegesproken. Khadisja (41) pakt de microfoon en verzoekt de zaal aarzelend niet meer te applaudisseren.
Ze vond het een moeilijk moment, vertelt Khadisja later. ‘In de islam moet je anderen aansporen het goede te doen, maar het is niet aan ons de ander iets op te leggen.’ Toch ziet ze het voorval niet als een capitulatie voor het kleine groepje strenge moslima’s ten koste van de merendeels gematigde moslimvrouwen die graag klappen. ‘Ik respecteer de personen die het vroegen.’ Een groepje in ghimaar (halflange hoofddoeken) gehulde moslima’s uit Nederland vindt dat klappen ‘onverdraaglijk’. ‘In het applaus schuilt shaitan (de duivel). Klappen mag niet van de islam. Dat is een soort aanbidding en je mag buiten Allah niemand aanbidden.’ Een van de organisatoren, de bekeerde Khadisja uit Gent, wordt streng toegesproken. Khadisja (41) pakt de microfoon en verzoekt de zaal aarzelend niet meer te applaudisseren.
Ze vond het een moeilijk moment, vertelt Khadisja later. ‘In de islam moet je anderen aansporen het goede te doen, maar het is niet aan ons de ander iets op te leggen.’ Toch ziet ze het voorval niet als een capitulatie voor het kleine groepje strenge moslima’s ten koste van de merendeels gematigde moslimvrouwen die graag klappen. ‘Ik respecteer de personen die het vroegen.’
Op microniveau zien we die zondag in maart in de Imam Bukhari-moskee voltrekken wat zich, stilletjes, op grotere schaal afspeelt in de Vlaamse samenleving. Ongemakkelijke confrontaties doen zich voor tussen enerzijds de Vlaamse autochtonen en gematigde, compromiszoekende moslims en anderzijds een groeiende groep salafistische (fundamentalistische) jongeren, die zich onwrikbaar opstellen.
Zoals de felle moslima’s in de moskee hun gematigde zusters van het applaudisseren probeerden af te houden, zo trachtten fundamentalistische jongeren in december 2006 moslims de voet dwars te zetten die een Marokkaans concert in het Antwerpse theatercomplex Roma wilden bezoeken. Tickets werden verscheurd en muziekliefhebbers werd toegebeten dat muziek ‘onrein’ is, in strijd met de regels van de islam. Een groepje piepjonge moslims tussen de 14 en 16 jaar richtte vernielingen aan in het cultureel centrum. Af en toe komen dergelijke botsingen aan de oppervlakte. Als islamitische jongeren tijdens een multicultureel uitje – tot frustratie van autochtone deelnemers - een bus dwingen om te rijden en te stoppen bij een moskee, omdat het tijd is voor gebed. Of als geëist wordt dat moslima’s tijdens hun van mannen gescheiden zwemuurtje met hoofddoek en legging gekleed te water kunnen. Als dat, om redenen van hygiëne niet wordt toegestaan, wordt heibel gemaakt door de fundamentalistische moslims: ‘Dit is discriminatie, onze vrijheid van godsdienst wordt aangetast.’
Dergelijke confrontaties spelen zich veelal in stilte af in de multiculturele wijken van Brussel en van de Vlaamse grote steden. Stevige debatten over groeiende radicalisering van moslimjongeren worden nauwelijks gevoerd, uit angst het Vlaams Belang in de kaart te spelen.

Taboe-Onderwerp

In dat opzicht werkt het cordon sanitaire (het pact van andere politieke partijen om het Vlaams Belang uit te sluiten van coalitiedeelname) verstikkend, vinden sommigen. Een taboeonderwerp is islamitische radicalisering niet, maar het wordt met fluwelen handschoenen aangepakt.
‘Ik ben mijn baan, mijn reputatie en mijn inkomen kwijt. Alleen omdat ik niet wens te zwijgen over radicalisering’, zegt Marij Uijt den Boogaard, een welzijnswerkster uit de Antwerpse wijk Berchem. In haar rapportages waarschuwde Uijt den Boogaard geregeld voor de acties van fundamentalistische jongeren. Ze werd ervan beschuldigd ‘Vlaams Belang-teksten’ te verspreiden, bleef koppig waarschuwen voor de fundamentalisten – met name voor de organisatie Jongeren voor Islam (JvI) - en werd uiteindelijk, in juli 2006, op staande voet ontslagen.
Uit haar dossier, uitgebreid bestudeerd door de Volkskrant, blijkt dat ze van januari 2003 tot juni 2006 in Berchem gewerkt heeft aan de opdracht ‘het samenleven van mensen van verschillende origine te bevorderen’. Ze was lid van de (linkse) politieke partij SP.a en vol enthousiasme begonnen aan haar taak. Ze bezocht buurthuizen, politiebureaus, moskeeën, theehuizen, etnische zelforganisaties. Was ook buiten kantooruren in het veld te vinden. Want, schrijft ze in een van haar verslagen: ‘Ik vond dat je, om te weten wat die multiculturele samenleving nu echt betekent, niet achter een bureau kon blijven zitten of enkel met woordvoerders kon praten, maar ook gewoon moest instappen in al die plaatsen waar Turkse en Marokkaanse Antwerpenaren zitten die vaak gespreksonderwerp zijn van beleidstafel tot de toog op de hoek.’ Academici en beleidsvoerders komen nooit in de wijken, weten absoluut niet wat daar leeft, benadrukt ze.
Met een bus vol moslims trok Uijt den Boogaard naar de Amsterdamse Bijlmermeer om diversiteit in Nederland te bekijken. Ze organiseerde een ‘drugsbus’, die de wijk introk en de drugsproblematiek bespreekbaar trachtte te maken en immigrantenouders te laten zien wat hulpverlening kon betekenen voor hun verslaafde of dealende kinderen. Met veel organisaties kon ze goed samenwerken, zegt ze. Ook met de conservatieve Milli Görüs.

Debatavonden

Voorzitter Mustafa Akbas van de Turkse vereniging MEVA geeft in de brief, die hij aan haar bazen stuurt na haar ontslag, hoog op over Uijt den Boogaard. Ze organiseerde menig ‘debat- en info-avond over diverse onderwerpen als spijbelen, straatoverlast, werkgelegenheid, media in Turkse moskeeverenigingen’. Akbas in zijn brief: ‘Dit soort activiteiten zijn ten zeerste bevorderend voor de dialoog en verstandhouding onder de verschillende gemeenschappen in Berchem en zijn, naar mijn bescheiden mening, onontbeerlijk voor onze toekomstige samenleving.’

In haar woning in Berchem verzucht Uijt den Bogaard dat ze absoluut niet xenofobisch of islamofobisch is. Wel maakt ze zich grote zorgen over de groeiende radicalisering en de collectieve neiging daarover te zwijgen uit vrees te worden gestopt in het kamp van de ‘mestkevers’, zoals aanhangers van het Vlaams Belang worden genoemd. Wat haar betreft werkt het cordon sanitaire niet, omdat het daardoor vrijwel onmogelijk is om problemen in de multiculturele samenleving op een nuchtere wijze te bespreken. Zij werd in haar werk steeds weer geconfronteerd met ‘apathie vanuit het allochtone, traditionele verenigingsleven, sombere en verontrustende berichten over veel voorkomend huiselijk geweld bij Turkse en Marokkaanse gezinnen, toenemende macht van door mecenassen gesponsorde verenigingen die de zuivere islam uitdragen’. En, zegt ze, met ‘provocerend gedrag van Jongeren voor Islam, die naar eigen zeggen in Antwerpen meer dan duizend aanhangers heeft’.