---

Het multiculturalisme de oorlog verklaard!

Peter Louter

In Canada bestaan er grote culturele verschillen tussen bijvoorbeeld Vancouver en Quebec. Ze vormen een symbool voor het Engelse en Franse deel van Canada. De erkenning van deze verschillen heeft geleid tot de ideologie van het multiculturalisme. Ook in Zwitserland met zijn verschillende regio’s en talen heeft de erkenning van de afzonderlijke identiteiten en de evenwaardigheid daarvan de bestaande spanningen sterk verminderd.

Het overnemen van dat multiculturele model, zoals dat door Engeland en Nederland is gebeurd om migrantenculturen een plaats te geven, gaat niet samen met spanningsvermindering. Integendeel, de spanningen lijken het belangrijkste kenmerk te worden van het multiculturalisme. Dat kan nauwelijks verwonderen. In Canada en Zwitserland vallen de culturele verschillen samen met topografische grenzen. Binnen de afzonderlijke landsdelen is er min of meer sprake van een samenhangende cultuur die door de bevolking van dat landsdeel wordt gedeeld.

(Lees verder)

20 04 07 - 14:50 - ffi_admin - Column| vier Commentaren van lezers - § ¶

---

Hoe zich van shour te ontdoen !

De avonturen van onze Maghreb correspondente Dutch

Om van shour bevrijd te worden dien je een heks/tovenaar (shar/shaara) op te zoeken. Die hebben de vervelende gewoonte om in afgelegen dorpjes, op bergtoppen of ergens anders in the middle of nowhere te gaan huizen. Het wordt dus al vrij vlug een vermoeiende dagtrip, zeker als de "bezetene" ziek of oud is!

Gaat de "patient" zelf mee, dan dien je verder niets te voorzien, anders moet je een gedragen kledingstuk dat de bezetene op z'n blote vel draagt (onderhemd bvb.) meenemen. Ook belangrijk, in geval je iets mocht vergeten zijn na je vertrek) is nooit ofte nimmer langs dezelfde weg op je stappen terug te keren, want dat zou alle anti-shour actie gelijk om zeep helpen !

Eenmaal bij de "consultatie" aangekomen wordt er wel wat geduld van je vereist, want de klanten zijn er legio. Ook dien je met gepaste waardigheid je beurt af te wachten, zo'n tovenaar/heks is niet gediend van lawaai of ander ongemak dat hem/haar uit de concentratie kan halen! Trouwens, het gaat hier om een serieuze zaak, dus ingetogenheid is gepast.

(Lees verder)

20 04 07 - 14:04 - ffi_admin - Leven in Moslimlanden| Geen commentaar van lezers - § ¶

---

Met gekromde moslimtenen

Column van Floris van den Berg

De vrijheid van meningsuiting is het fundament van de open samenleving. In een open samenleving gaat het erom dat mensen met verschillende denkbeelden en culturen vreedzaam naast elkaar leven en de opvattingen en cultuur van anderen tolereren. Mensen hoeven geen respect te hebben voor elkaars opvattingen of cultuur. Tolerantie is genoeg. Zoals ook Erik van Ree schreef in De Groene Amsterdammer: ‘Tolerantie is de aanvaarding van de afwezigheid van respect.’ En, andersom: ‘Respect eisen is de essentie van intolerantie.’

Wanneer een groep mensen samen woont op een beperkt grondgebied is het noodzakelijk om over enkele fundamentele regels te beschikken om vreedzaam met elkaar te kunnen samenleven (1). In een multiculturele en multireligieuze samenleving als Nederland anno 2007 is er geen levens- en wereldbeschouwelijke consensus. In Nederland wonen christenen van allerlei pluimage, moslims, joden, ongelovigen en zwevers naast elkaar. De taak van de overheid is om er voor te zorgen dat iedereen zijn of haar eigen levens- of wereldbeschouwing mag hebben in zoverre deze niet in strijd is met de individuele vrijheid van anderen. De overheid is religieus neutraal en bevoorrecht geen enkele religie. Daarnaast beschermt de overheid individuen tegen geweld en onderdrukking door andere individuen of groepen.

De vrijheid van meningsuiting (in woord, beeld (2) en geschrift) is het fundament van de open samenleving. Een vrije pers en media zonder censuur maken dat er in het publieke debat ruimte is voor discussie en kritiek. Door vrijheid van meningsuiting en de vrije pers is er kritiek mogelijk op alle uitingen. Wie beweert dat de aarde plat is, moet rekening houden met de publicatie van foto’s vanuit de ruimte waarop te zien is dat de aarde rond is. Wie beweert dat de Holocaust of de Armeense genocide niet heeft plaats gevonden, moet rekening houden met felle kritiek en een overweldigende hoeveelheid bewijs. Wie beweert dat homoseksualiteit een ziekte is zal repliek krijgen van sociologen en biologen. Wie beweert dat god/Allah bestaat kan kritiek verwachten van atheïsten die de argumenten voor het bestaan van god weerleggen. In een open samenleving zijn alle stellingen die mensen poneren vatbaar voor kritiek. Er zijn geen no go areas. Een groot voordeel van het primaat van de vrijheid van meningsuiting is dat misstanden en onwaarheden aan de kaak gesteld kunnen worden. In de open samenleving hebben uitspraken een feilbaar (fallibilistisch) karakter. Dat wil zeggen dat elke stelling onderworpen kan worden aan kritiek.

(Lees verder)

17 04 07 - 10:08 - ffi_admin - Opinie| Geen commentaar van lezers - § ¶

---

De kleine Mohammed

Hoe ontstaat een nieuwe religie?

Een kleine jongen, lopend in de schaduw om de hitte te ontwijken, geniet van het voorjaar in de woestijn. Kleine Mohammed, zoals de jongens van de stam hem noemen, daalt van de heuvel af in de richting van de Kaba. Kaba, de heilige plaats en centrum van zijn dromen. De regen heeft de heuvels groen gemaakt en overal beginnen wilde bloemen te bloeien.

Genietend van de natuur plukt hij een maanbloem. Huiverend denkt hij aan Hubal, de maangod en beschermheer van de maanbloemen. Hoe mooi siert Hubal de omgeving van zijn tempel..... De pracht en de symmetrie van het geloof in zijn maangod komt hier volledig tot zijn recht.

Kleine Mohammed aanschouwt de zonsondergang, de rode gloed die breekt op de toppen van eindeloze zandheuvels. Spoedig zal de maan rijzen. De maan zal het zand doen gloeien in deze heilige nacht.

Over de heuvels klinkt al het opgewonden rumoer van zijn stamgenoten. Deze nacht zullen zij eer betonen aan de grootste van allen, de maangod Hubal en zijn drie dochters. Peinzend denkt Mohammed aan Manah, de godin van lotsbestemming. Welke weg zal hij moeten volgen?

Zijn leven is niet altijd even makkelijk geweest. Waarom moet het leven zo onrechtvaardig zijn? Kleine Mohammed is anders dan de anderen. In zichzelf gekeerd en stil. Krijgt slaag van de stamoudsten als hij in zijn gedachten dwaalt. In zijn jeugd de schande van de clan nadat zijn familie hem van bezetenheid had beschuldigd. De dag dat alles anders werd.

De schemer naakt en de maan verschijnt. Mohammed voelt de gloed van Hubal en geeft zich over aan een gedachtenstroom uit een schier bodemloze bron. Deze gedachten maken hem sterk. Daarom zal eens alles anders zijn.

Het opgewonden rumoer wordt luider. De clangenoten bereiden de heerlijkste rituelen voor. Deze avond worden de drie dochters van Hubal, Al Uzzah, de machtige, Manah, godin van het lot, en Al Lat, godin van alle planten geëerd. Al Uzzah is de stammoeder van zijn stam, de Koresjieten (Quraysh).

De Quraysh brengen vanavond een offer. Een mensenoffer, als afbetaling van een eeuwige schuld aan de moeder van de stam. De clanoudsten hebben Fatima gekozen, als jongste bloedende maagd. Mohammed weet wat haar lot zal zijn. Zodra de priesters de aloude rituele woorden hebben uitgesproken zal de bloem van deze schone maagd worden geofferd aan Al Uzzah. De moeder van de stam zorgt voor vruchtbaarheid en levenslust. Daarom zal de bloem van Fatima vanavond voor het laatste geuren....

Het zweet breekt Mohammed uit. Waarom mag hij niet aanwezig zijn? Is hij onrein? Dat was het oordeel van de de clanoudsten. Woede borrelt op. Zijn visioenen vertellen dat niemand dan hij die in het middelpunt staat. Dat is wat Hubal wil, de gebieder van het vleselijke, de beheerder van het schone, de hoeder van passie.

Het opgewonden rumoer wordt wederom luider. Het gejoel van de vrouwen kondigt het hoogtepunt van de avond aan. De maagd staat op het punt om het rijk van Hubal te betreden.

De hitte is enorm en Mohammed zoekt de schaduw op. Tot zijn verbazing ziet hij David, koopman van de Banu Nadir, de Joodse stam die zijn stam voorziet van edelsierraden. Stokstijf blijft Mohammed in de schaduw staan.

David zucht afkeurend, verbolgen over de afschuwelijke rituelen in de Kaba. “Hubal, heer der Heidenen”, roept hij, pakt zijn beladen ezel en vertrekt.

Mohammed voelt een innerlijke flits. Een vermenging van woede, vernedering, trots, diep verlangen, verlegenheid en onmacht. Nooit, nooit zal hij meer toleren dat zijn God, Hubal, nog wordt beledigd. Zijn god van passie, het vleselijke en de almacht heeft hem nodig. Mohammed voelt de goddelijke energie door zijn lichaam stromen en weet, dat op een dag, hij de gebieder van het vleselijke, de beheerder van het schone, de hoeder van passie op aarde zal zijn.

Hubal, zijn god. Il-lah. De god. Il-lah. Il-lah zal de enige zijn. Want Il-lah is de enige die hem begrijpt.

Op dat moment klinkt de doodsschreeuw van de maagd en wordt het licht van de maan weggenomen door de duisternis van de zwarte Djinn.....

16 04 07 - 06:00 - ffi_admin - Column| Geen commentaar van lezers - § ¶

---

Islamisering

Peter Breedveld

Scène uit Frank Millers 300.

Islamisering is niet het groeiende aantal moslims in Nederland en Europa. Islamisering heeft zelfs niets te maken met de wildgroei aan moskeeën, al zijn er inmiddels wel erg veel. Halalhypotheken zijn geen bewijs van de islamisering van Europa. Ik neem aan dat het bedrijfseconomisch verstandig is om in deze hypocrisie te doen (ergens zal op enig moment door iemand toch rente worden ontvangen), dat er een gat in de markt mee wordt gedekt.

Nee, de islamisering van Europa, en die is er onmiskenbaar, voltrekt zich op een ander niveau. Een comité dat besluit een monument te verwijderen vanwege een christelijk symbool dat moslims zou kunnen ergeren, een school die kunstzinnig naakt van de muur haalt om moslims niet voor het hoofd te stoten, humoristen die angstvallig de islam mijden en uit pure armoede maar iets brullen over de koningin die op een foto van de paus schijt, dát is islamisering.

In Duitsland heeft een kantonrechter geweigerd om versneld het huwelijk te ontbinden van een door haar echtgenoot mishandelde vrouw. Volgens de (vrouwelijke!) rechter is het in de Marokkaanse cultuurkring van het echtpaar namelijk ‘niet ongebruikelijk dat de man tegenover de vrouw het recht op tuchtiging uitoefent’ en daarom is mishandeling in haar ogen geen goede reden voor een scheiding. Zo’n uitspraak wekt natuurlijk veel publieke verontwaardiging en in zulke gevallen mopperen rechtsgeleerden altijd dat leken zich niet met de rechtsgang mogen bemoeien, want daar hebben ze toch geen verstand van.

Ik ben ook een leek, maar zoveel meen ik te weten: een rechter toetst zaken aan de wet, nietwaar? En volgens de wet, ook de Duitse, mag je je vrouw niet slaan, toch? En de Duitse wet kent, net als de Nederlandse, ongetwijfeld ook een verbod op discriminatie. Ik vraag me dus af waar in de wet de Duitse kantonrechter ruimte ziet voor de uitzonderingspositie van Marokkaanse mannen. Waarom mag een Marokkaanse man wel wat een Duitse man niet mag? Hoe verhoudt zich dat tot het verbod op discriminatie?

Twee jaar geleden werd Ayaan Hirsi Ali door een groep moslims voor de rechter gedaagd omdat ze van plan was een vervolg te maken op haar film Submission. De rechter kon niet anders dan haar vrijspreken, maar ging toch buiten zijn boekje door te stellen dat Hirsi Ali ‘de grenzen van het toelaatbare’ had opgezocht toen ze de profeet Mohammed een perverse man noemde.

Ik zie een trend: rechters, althans in Europa, onthouden zich gewoonlijk van politieke uitspraken, maar kennelijk zijn ze niet in staat zoveel zelfbeheersing te betrachten als er moslims in het spel zijn. Dan vinden ze het blijkbaar nodig mensen te weerhouden van volstrekt legale activiteiten, bijvoorbeeld de grenzen van het toelaatbare opzoeken, of juist aan te zetten tot zware overtredingen, bijvoorbeeld het vrouwtje alle hoeken van het huis laten zien, indachtig sura 34:4.

Dat is islamisering.

Oók islamisering: over elkaar heen buitelen van verontwaardiging wanneer Geert Wilders, geheel volgens de Nederlandse wet, eist dat bewindslieden hun dubbele nationaliteit opgeven. Duitsers die Nederlander willen worden moeten hun Duitse paspoort verscheuren, van Belgen die Nederlander willen worden, verwachten we hetzelfde, maar Marokkanen en Turken hoeven zich van Fatsoenlijk Nederland niet aan de wet te houden. Wie daar anders over denkt, wordt beticht van racisme en haatzaaierij.

Wilders zou alleen maar een nummertje van die dubbele nationaliteit maken omdat het om twee moslims gaat, namelijk Aboutaleb en Albayrak. Als die Amerikaan of Israëliër waren geweest, zou Wilders hebben gezwegen, wordt er beweerd. Misschien is dat zo, maar andersom geldt dat ook. Wanneer Wilders zou hebben geprotesteerd tegen de dubbele nationaliteit van Amerikanen en Israëliërs, zou hij niet van racisme en haatzaaierij zijn beticht. En dat Fatsoenlijk Nederland nu zo wellustig zwelgt in morele verontwaardiging, heeft uitsluitend te maken met de islamitische achtergrond van Aboutaleb en Albayrak.

Ergo, als Wilders een racist is, dan Alexander Pechtold zeker ook.

Dezelfde dubbele moraal heerst in Fatsoenlijk Nederland met betrekking tot radicalisering. Als het gaat over radicaliserende moslims, wordt er door de-mensen-die-het-weten-kunnen altijd gesteld dat dat komt door de ‘harde toon’ van het debat en door de ‘marginalisering’ van een ‘hele bevolkingsgroep’. Halleh Ghorashi bijvoorbeeld, die ik overigens zeer waardeer vanwege de vriendelijke, open manier waarop ze debatteert, stelt dat moslims ‘islamiseren’ omdat ze in de verdediging worden gedwongen.

Zou dat dan niet ook opgaan voor de achterban van Geert Wilders? Zou die niet de hakken steeds dieper in het zand zetten naarmate ze vaker wordt uitgescholden voor haatzaaiers, racisten en nazi’s? Is de achterban van Geert Wilders dan géén ‘hele bevolkingsgroep’?

Ed van Thijn zegt dat Wilders’ dubbele loyaliteitsactie hem doet denken aan de ‘hoogtijdagen van het antisemitisme’. De antiracisten leren het nooit. Steeds als iemand zich kritisch uitlaat over de multiculturele samenleving, wordt de Holocaust in stelling gebracht en worden mensen voor nazi’s uitgemaakt. Het heeft nog nooit geholpen. Integendeel, de kritiek op de multiculturele samenleving wordt alleen maar harder en belangrijker nog: moeilijker te weerleggen. Aan de smoezelige lispelaar Hans Janmaat hadden de antiracisten een makkie. De intelligente volksmenner Geert Wilders is een veel hardere dobber. Daar gaan Miryam AOURAAAARGH en Mohammed Rabbae hun tanden op stukbijten.

Peter Breedveld is druk doende met de voorjaarsschoonmaak.

14 04 07 - 09:14 - ffi_admin - Opinie| Geen commentaar van lezers - § ¶

---

Shour en aanverwante praktijken...

Van onze Maghreb correspondente Dutch

In heel Noord-Afrika wordt er enorm veel belang gehecht aan en geloofd in “shour” , dat is een mengeling van witte en zwarte magie. Nu ja, een volk dat gelooft in kwaadaardige djinns en andere baarlijke duivels is een zeer ontvankelijke voedingsbodem voor dergelijk bijgeloof. Trouwens, de profeet zélf was niet vies van een beetje bijgeloof : duivels die in je neus overnachten, djinns die in het donker op de loer liggen, duivels die voortdurend een krachtmeting met een goddelijkheid aangaan om de gelovigen op dwaalsporen te brengen... Ook de eeuwenoude berbermythes dragen er zeker aan bij.

Letterlijk alles wat misloopt in iemands leven wordt geweten aan shour in Tunesië, dat kan gaan van eenvoudige problemen (uithuizige echtgenoot, impotentie, geen man vinden...) tot echte tragedies (zware ziekte, dood van iemand,...). Ook kinderen ontsnappen er niet aan : als een baby scheel kijkt is dat hoogstwaarschijnlijk aan shour op de moeder toen ze zwanger was te wijten. Shour maakt dus deel uit van de leefwereld in Tunesië. Als iemand iets van een ander wil bekomen, dan gaat hij/zij shour toepassen.

Buiten shour zijn er nog andere kwaadaardige dingen: het boze oog bijvoorbeeld. Dat komt er als iemand afgunstig of erg kwaad op je is en je dan het boze oog toewerpt. Je kan dadelijk reageren door je open handpalm in de richting van die persoon te houden en te zeggen “chamsa oua chmies” (ontkrachtende toverformule), je kan het boze oog ook voorkomen door “senousj” (zwarte zaadjes) in je zak bij je te dragen. Trouwens, elk persoon die jou welwillend is zal vaak stiekum zo’n handje senousj in je zak stoppen, die je dan verbouwereerd thuis uit je wasmachinefilter haalt ...

Ook zeer efficiënt is het kwistig rondstrooien van zout als je aan je deur of hek een rare vloeistof of bizar voorwerp opmerkt. Dit neutraliseert de eventuele slechte intenties van diegene die het daar deponeerde... Nog een andere remedie is het leggen van bolletjes henna, met een beetje water gemengd, in alle hoeken van de kamers van je huis. Dat beschermt. Het maakt wél vieze vlekken op je marmeren of stenen vloer, maar wie zal daar nu over klagen ? Veiligheid voor alles.

Kortom, de gemiddelde Tunesiër gelooft heilig in shour en andere boze rituelen en verdoet dan ook een deel van zijn/haar tijd met zich ertegen te bewapenen en anderen ervan te verdenken.

Maandag 20 maart 2007 - U kunt reageren op het het Nederlandstalig forum van FFI. Voorkom dat u bezocht wordt door het boze oog door het forum te bezoeken!

13 04 07 - 16:17 - ffi_admin - Leven in Moslimlanden| een Commentaar - § ¶

---

Een nooit verteld liefdesverhaal

Door Yagmur Dursun

Mijn naam is Yagmur (wat 'regen' betekent). Ik was geboren op het platteland in Turkije, in een dorp. Over het algemeen hebben Turkse vrouwen veel vrijheid, waar onze Arabische zusters niet eens aan durven te denken. Het Turkse platteland is een ander verhaal. Eremoorden vinden daar iedere dag plaats, vrouwen hebben niet veel (of niets) te zeggen in huishoudelijke zaken en er is geen denken aan dat vrouwen mogen werken. Veel zwaar werk wordt echter gedaan door vrouwen, omdat mannen zich niet willen vermoeien; vrouwen zijn gelijk aan vee of aan slaven. Als hun echtgenoot zegt dat ze iets moeten doen, dan hebben ze te gehoorzamen.

Mijn moeder had een redelijk hoge opleiding, ze gaf me thuis les, en ik ging zelfs naar school. Mijn hobby was lezen. Daardoor leerde ik verschillende talen en vergaarde ik veel kennis.

Ik was een netjes opgevoed en gehoorzaam meisje, in tegenstelling tot mijn zus, die een beetje brutaal was. Toen ze 18 was, werd ze verliefd op een jongen. Ze hielden van elkaar, maar hij was beloofd aan een ander meisje, wat zijn ouders hadden beslist. Afspraakjes maken is volgens de islam verboden, huwelijken worden gearrangeerd, en jonge mensen ontmoeten elkaar vaak pas op hun huwelijksdag.

Mijn zus rebelleerde. Ze sprak toch af met de jongen. Elke nacht zag ze hem. Ze kusten elkaar zelfs, en uiteindelijk ging hun relatie te ver. Ze werd zwanger. Eerst wilden ze weglopen naar een grote stad, waar ze veilig zouden zijn. Ze wisten dat in de dorpen de godsdienst heerste, en ze konden moeilijkheden krijgen. De overheid kan het niet schelen wat er op het Turkse platteland gebeurt. Soms worden er imams, mullahs en anderen die de sharia toepassen en de seculiere wetten ontkrachten gestraft, maar gewoonlijk zijn de autoriteiten meer geïnteresseerd in de grote steden vol toeristen, en ze negeren wat er in de dorpen gebeurt.

Ik herinner me hun jonge zichten. Ik begreep nog niet de hele situatie: ik was een klein meisje. Maar als ik naar ze keek, zag ik dat ze erg gelukkig waren. Hun geluk maakte mij ook gelukkig, en ik wilde lachen.

In palats van weglopen besloten ze het mijn vader te vertellen. "Zwangerschap is een goede reden om toestemming te krijgen voor een huwelijk', zoiets dachten ze.

Helaas, mijn zus had zich verkeken op mijn vaders liefde voor haar, en zijn obsessie voor zijn godsdienst. Hij werd woest. In plaats van dat hij de twee minnaars liet trouwen en hun eigen liefdesnest bouwen, haalde hij de religieuze ouderen erbij, die besloten dat ze overspel had gepleegd. Ze werd veroordeeld tot de dood door steniging. Zelfs haar ongeboren kind kreeg geen genade. Ze had de 'eer' van haar familie bevlekt, en de enige manier om die vlek te verwijderen was haar het leven te benemen. Haar ongeboren kind was ook een vlek, en dat kleine wezentje moest ook vernietigd worden, zodat mijn familie weer eerzaam kon leven.

Op de avond voor haar executie kwam ze naar mijn kamer, en zei dat ze me zou missen. Ze huilde, en drukte me aan haar borst. Toen lachte ze, en zei dat ze snel bij haar ongeboren baby zou zijn. Ik was gelukkig onbewust van haar lot, maar ik voelde dat er iets afschuwelijks zou gebeuren. Ik was zo bang!

Ik herinner me haar zwarte ogen nog; ze staarde naar de hemel terwijl ze in de grond werd ingegraven. Ze was gewikkeld in een wit laken, en haar handen waren aan haar lichaam gebonden. Ze werd tot het middel ingegraven.

De waanzinnige meute vormde een cirkel om haar heen met stenen in de hand, en ze gooiden deze naar haar, terwijl hun gebrul van Allah-u-Akbar Allah-u-Akbar hun waanzin nog verhevigde. Ze rukte met haar lichaam door de pijn terwijl de stenen haar tengere lichaam raakte en haar hoofd verpletterden. Bloed spoot uit haar gezicht, haar wangen, mond, neus en ogen. Alles wat ze kon doen was naar links en naar rechts buigen.

Langzaam nam haar bewegen af, al nam de regen van stenen niet af. Haar hoofd viel op haar borst. Haar bebloede gezicht bleef sereen. Alle pijn was verdwenen. De hysterische meute kreeg medelijden en het zingen van Allah u'Akbar stopte. Iemand ging naar haar toe met een grote kei in de hand, en sloeg haar schedel in om haar af te maken. Dat was niet nodig, ze was al dood. Haar heldere zwarte ogen die straalden van leven waren gesloten. Haar joviale lach die de wereld vulde was tot zwijgen gebracht. Haar hart dat maar zo kort had geslagen met zo'n hemelse liefde, was gestopt. Haar ongeboren kind had de kans niet gehad te ademen. Hij (of zij) vergezelde zijn jonge moeder in haar eenzaamheid en haar koude graf, of wie weet, misschien in een betere plaats, waar liefde regeert, en pijn en onwetendheid niet bekend zijn. Deze twee kiemende levens moesten worden afgebroken opdat mijn vader zijn eer kon behouden.

Ze wilde trouwen met de man van wie ze heild. Ze droomde ervan een witte trouwjurk te dragen, dat er een grote ceremonie zou zijn, dat veel mensen zouden worden uitgenodigd, en dat ze haar zouden feliciteren, vrouwelijke liedjes zouden zingen en bloemen en confetti naar haar zouden gooien. Ja, er was een ceremonie, maar niet van haar bruiloft. Ze was gekleed in het wit, maar het was geen trouwjurk. Velen kwamen naar het feest, maar het was om haar te vervloeken en haar te stenigen. Er werd geen muziek gespeeld of vrolijke liedjes gezongen; alleen het schreeuwen van Allah-u-Akbar vulde de lucht. De enige die haar omhelsde was de koude aarde waarin ze half was begraven. De enige kussen die ze ontving waren de stenen die haar vlees verscheurden en haar botten braken. Het waren kussen des doods. Ze was niet verenigd met de man van wie ze hield, maar was uitgehuwelijkt aan de dood.

Het was een tragedie voor de jonge vriend van mijn zus. Zijn leven verloor zijn betekenis. Hij kreeg zweepslagen, verder niets. Hij kon mogelijk de hele zaak vergeten en verder gaan met zijn leven, maar dat deed hij niet. Ik herinner met hoe hij elke dag voor het huis stond, alsof hij wachtte tot mijn zus naar buiten kwam om hem te ontmoeten. Ik kon hem zien huilen. Ik kan me alleen voorstellen dat als hij niet voor ons huis stond te huilen, dat hij dan op de begraafplaats stond, huilend boven het graf van zijn geliefde en zijn kind. Op een dag kon hij zijn pijn niet langer verdragen, en hij hing zichzelf op.

Zijn dood werd verzwegen, en niemand had het erover. Misschien durfde niemand het. Hij was verenigd met zijn liefde en zijn kind. Niemand kon ze nog pijndoen. Niemand kan ze nog van elkaar scheiden.

Het is een droevig verhaal. Maar in tegenstelling tot het verhaal van Romeo en Julia wordt het nooit verteld. Niemand vertelt over deze jonge geliefden. Niemand vergiet tranen voor hen. Niet alleen zij zijn begraven, hun herinneringen werden ook begraven, alsof ze nooit hadden bestaan - hun tedere liefde was een schande voor anderen - een schande die moest worden gewassen met bloed.

Maar het treurigste is dat volgens de islam mijn zus haar dood verdiende. De ouderen waren er zeker van dat ze eeuwig zou branden in de hel. Nee, ik kan me niet voorstellen dat god iemand naar de hel kan sturen omdat ze verliefd en gelukkig is. Ik kan geen wrede god accepteren.

Nu terug naar mijn leven. Toen ik 18 werd, werd ik uitgehuwelijkt aan een Turkse zakenman in Duitsland. Toen ik naar Duitsland kwam, kwam ik erachter dat hij al een andere vrouw had. Hij is helemaal geen slechte man. Hij is erg aardig, maar hij is moslim. Hij begrijpt bijvoorbeeld niet waarom Europeanen niet van polygamie houden. Hij staat ons niet toe het huis te verlaten. Hij beschermt onze eer op een vreemde manier.

Toen verhuisden we naar Engeland. Daar leefden we zelfs nog geïsoleerder dan in Duitsland, omdat daar minder Turken wonen. In Duitsland ontmoetten we in elk geval andere immigranten.

Wat mijn verhouding met de eerste vrouw van mijn echtgenoot betreft, we waren vriendinnen. Er heerste zeker wat rivaliteit. Maar ik ben alleen, en ontmoet verder niemand, en kan het huis niet uit. Haar leven is net zo saai en leeg als het mijne. We kunnen elkaar niet haten, we moeten vrienden zijn en onze moeilijkheden overwinnen. Mij medevrouw en ik zijn als twee vrienden op 1 cel. We hebben alleen elkaar. Er is niet veel ruimte voor antagonisme of boze gevoelens.

Ik heb vijf kinderen, zij vier. Ze heeft een hogere positie als ik, omdat ze een zoon heeft. Ik heb tot nu toe uitsluitend dochters gebaard.
We hebben beide een opleiding, maar ze is zo geobsedeerd door kinderen dat ze zichzelf heeft opgegeven. Ik probeer me nog op te trekken aan strootjes die niet bestaan. Waarschijnlijk word ik op een dag bevrijd... ik lees boeken, houd mezelf op de hoogte en houd van nadenken. Zij is niet in het minst geïnteresseerd in boeken of denken. Ik ben alleen.

Soms denk ik aan weglopen, maar ik heb vijf dochters. Ik kan ze niet verlaten, noch met ze weglopen. Ik zit in feite vast.

Hoewel ik de islam lang geleden heb verlaten, kan ik niet stoppen met bidden of vasten. Mijn echtgenoot heeft een zweep voor de ongehoorzamen....

Als ik probeer te protesteren, wordt mijn mond gesnoerd met korancitaten. De islam bepaalt ons leven. Is het niet idioot dat mensen leven volgens een boek dat lang geleden is geschreven?

Ik kan niet klagen over mijn leven, maar ik haat de islam. Op zijn minst kan ik bepaalde tradities verwerpen, maar de islam heeft het slechtste van onze cultuur bewaard, de vrouwen tot slaven gereduceerd en ze in onwetendheid gehouden. Wat kun je verwachten van een vrouw zonder enige opleiding?

Als ik naar mijn dochters kijk, bid ik dat ze mogen leven in een vrije wereld, vrij van de islam en deze slavernij.
Ali, je beloofde snel de islam te verslaan, dus doe het alsjeblieft!
Ik weet dat je soms denkt dat je het op wil geven. Het lijkt me dat je volledig hebt gewijd aan deze goede zaak. Je denkt misschien soms dat het je nooit zal lukken. Ik wil je alleen zeggen dat je vecht voor vrouwen zoals ik. Als je wanhoopt, denk dan aan mij en miljoenen vrouwen met net zulke tragische ervaringen. Geef het nooit op. Je bent mijn ridder, in een schitterend harnas. Ik wil je alleen laten weten dat ik een trouwe fan ben.

12 04 07 - 15:20 - ffi_admin - Ex-moslims| zes Commentaren van lezers - § ¶

---

Onrust in Antwerpen over falende integratie

Open Brief aan Patrick Janssens -Marij Uijt den Bogaard

Ik wil graag van u, die boven iedere vorm van partijpolitiek zegt te staan, opheldering over mijn ontslag. Ik wil niet afgescheept worden zoals nu al maanden het geval is, maar van u weten waarom een ambtenaar met uitstekende dienst en bijzonder goede resultaten monddood wordt gemaakt.

Van u, burgemeester wil ik weten waarom ambtenaren die wijzen op schaduwzijden van de multiculturele samenleving, gepest en getreiterd worden binnen diensten die voor geen meter functioneren. Welke angst verlamt u en uw ploeg zo dat de werkelijkheid van uw aandachtswijken niet eens benoemd mag worden?

Omdat, zoals ik vaak te horen kreeg, de werkelijkheid erkennen winst is voor uw rechtse oppositie? Hoe lang gijzelt dit nog Antwerpen? Hoe lang nog blijft ieder probleem liggen omdat censuur en taboes bepalen wat wel of niet besproken en gezegd mag worden omdat links en rechts verwikkeld blijven in een eindeloos steekspel om politieke macht? Ik wil dit keer antwoord, van u.

Zes jaar was ik in dienst van uw ambtenarij. Tot ik, als een crimineel via een achterpoortje op de keien werd gegooid op een manier die in Rusland niet zou misstaan, maar onder uw socialistisch bewind op zijn minst om verantwoording vraagt, die u naar ik hoop kunt geven. Omdat u socialist bent, tenminste dat zou u moeten zijn.

U zou mij, als socialist, moeten waarderen. Volgens de door u gehanteerde indicatoren over kansarmoede, maakte ik deel uit van een groep die uw socialistische belangstelling heeft, de kansarmen! Laagopgeleid, alleenstaande moeder met een uitkering, zo nu kent u mijn “roots”! Daar heb ik wat aan gedaan, ik ging op zoek naar kansen die de samenleving bood en vond ze, binnen Tweedekansonderwijs, middenjury, en later hogeschool, volledig dagonderwijs. Acht jaar blokken, levend van een uitkering en met twee kleine kinderen.

Ik ben met onderscheiding afgestudeerd, burgemeester, en vergeet nooit mijn fierheid toen ik eindelijk een salaris op mijn bankrekening zag staan, weg uit de armoede, uit de statistieken van “kansarm.” Daar had ik hard voor gewerkt. Weg uit de wereld van nette armoede, burgemeester, die u en uw ambtenarij nauwelijks kent. En waar u mij, op een welhaast volslagen mensonwaardige manier, met geweld terug hebt ingeduwd. Waarom? Omdat ik niet door had, op tijd, dat mijn opdracht erin bestond, een mythe in stand te houden. De mythe van het multiculturele feest.

Vreemd, want ik leverde schitterend werk, daarover is gelukkig iedereen het eens. Maar de bevindingen waarop ik dit “schitterend werk” leverde, mochten niet uitgesproken worden, of gerapporteerd. Nergens vond ik aansturing, kennis of zelfs maar bereidheid om problemen onder ogen te zien. Uw ambtenaren leven in een ivoren toren, ver weg van de Antwerpse onderbuik en onder strenge censuur waar bedreigingen, pesten en disfunctioneren blijkbaar als passend worden gezien als attitude voor ambtenaren tegenover wie wel de moed vindt om te spreken. U beloont dit gedrag van uw ambtenaren met een salaris en steun. Wie spreekt, zwijgt u dood, berooft u van reputatie en werk! Daarin werken is voor een ondergeschikte een hel. Die censuur bestaat, en is reden tot pesterijen en tegenwerking tegenover ambtenaren die recht van spreken hebben, gezien hun ervaring en concrete vaststellingen.

Wat bedoelde bijvoorbeeld mijn leiding met “zaken waar ik niet mee bezig mocht zijn?” Waarom werden volledig objectieve verslagen vergeleken met “Vlaams Belang teksten.” Over deze attitude en andere vreemde signalen, wilde ik een open en professioneel gesprek binnen mijn dienst. Die poging leidde tot een behandeling die doet denken aan Kafka, niets meer maar ook niet minder. Openheid, professionaliteit of zelfs maar deskundigheid, bleken volslagen zoek. Uw ambtenarij gedroeg zich beneden ieder peil. En ik moet zeggen, uw politici bleken geen haar beter.

Wat me daarna overkwam, is een schande op ieder gebied. Daarover ga ik met u niet uitwijden. U weet dat ik na ontslag klacht heb ingediend tegen mijn leiding, bij uw Stedelijke commissie voor ongewenst gedrag op het werk. Daar werd op 31 juli 2006 mijn klacht ontvankelijk verklaard, omdat ik reeds voor ontslag een informele bemiddelingspoging had lopen met een vertrouwenspersoon, zo werd mezelf en de beschermde getuige van de hel waar ik door was gegaan, door de preventieambtenaar van de stad meegedeeld. Van de beslissing werd u op de hoogte gebracht. U wist heel goed dat er een officieel onderzoek liep na een ad hoc klacht tegen leidinggevenden uit twee verschillende pijlers van uw werking binnen de ambtenarij.

Natuurlijk weet ik dat hier niet op gerekend was. Er had nooit een klacht mogen komen. Daarop was niet gerekend binnen uw ambtenarij, en al zeker niet in mijn voordeel. Halim Smekens, personeelschef van de dienst wijkwerking, stuurde een stalinistische mail rond: Over mijn ontslag moest in alle talen gezwegen worden, nog voor ik zelf op de hoogte was in allerijl mijn laptop binnengeleverd worden, en, mocht ik, nietsvermoedend over de volslagen onmenselijke rotstreek die mijn dienst uithaalde door me uitgerekend tijdens verlof te ontslaan, toch mijn kantoor binnenhuppelen, de toegang tot kantoor geweigerd worden.

Gelukkig is me dit trauma gespaard gebleven dankzij de menselijkheid van een collega. Maar desondanks kon ik niet eens afscheid nemen van partners waarmee ik jaren lang werkte of zelfs maar mijn jas ophalen, en nog veel minder aantonen op wat voor misselijke manier ik als werknemer behandeld was. Maar gelukkig had ik mijn stick, veilig in mijn handtas met daarop kopie van ieder verontrustend verslag, beledigende en kleinerende mail, al mijn pogingen om tot dialoog te komen en de weigering tot open communicatie vanuit mijn dienst.

Op basis hiervan startte dus alsnog een onderzoek. Ondanks de pogingen iedere bewijsvoering te voorkomen, kon ik dankzij moedige collega’s die getuigden en een stevig dossier, aantonen dat vooral mijn verslaggeving over de verontrustende ontwikkelingen in een Antwerpse multiculturele wijk, mijn leiding er toe bracht om mij monddood te maken. De problemen waarvoor ik stond, mochten er niet zijn?

De besluitvorming van het onderzoek door uw eigen dienst voor ongewenst gedag op het werk kwam, na lang aandringen van mijn kant bij het kabinet van Van Peel, eindelijk op het schepencollege. Ik kon me niet voorstellen dat de beslissing, duidelijk in mijn voordeel, genegeerd zou worden. Had ik echt al die jaren voor niets gewerkt? Want wie zo, als crimineel, verwijderd wordt als werknemer bij een van de grootste werkgevers in Antwerpen, de stad, met het stigma van “onhandelbaar” kan het wel vergeten. Nergens vind ik nog werk...

U kunt niet zeggen dat ik niet mijn best heb gedaan om u en politici in te lichten over mijn situatie. Evenmin dat ik daarbij over een nacht ijs ging. En bekende linkse advocaat adviseerde me bij mijn schrijven aan u en de voltallige gemeenteraad. Ook hij vond mijn lot een schande. Uiteraard, iedereen wie ik onder vier ogen spreek en mijn dossier ziet, trekt wit weg. Maar maak u niet ongerust, wanneer er een derde bijkomt, past men snel de mening aan. Uw ambtenarij bestaat hoofdzakelijk uit castraten, niet een doelstelling of ideaal, maar postjes en mouwvegerij doet de boel draaien binnen een aantal van uw diensten.

Ik stuurde de hele gemeenteraad zowel de beslissing in mijn voordeel, waarin te lezen staat dat mijn leiding pestte en disfunctioneerde, en de vraag wordt gesteld hoe iemand die schitterend werk deed, ineens ontslagen kan zijn. Het dossier wat naar aanleiding van onderzoek ontstond en alle officiële stukken bevat, alsmede verklaringen van een aantal betrokkenen, geeft aan wat het antwoord is: een volkomen naast hun schoenen lopende leiding, die liegt, oneigenlijk documenten gebruikt, onwaarheden verkondigt en duidelijk samenspande tot wat niets minder was dan een heksenjacht omdat de problemen waarop ik wees niet mogen bestaan.

Wat heeft u met de resultaten van de verschrikking die mij als werknemer overkwam, uiteindelijk gedaan. Wat deed u met de besluitvorming van uw eigen dienst voor ongewenst gedrag op het werk? Natuurlijk is het gênant, een ondergeschikte die opstaat tegenover een volslagen disfunctionerende bedrijfseenheid, en gelijk krijgt vanuit eigen dienst, tja... “De stad heeft altijd gelijk, en komt nooit op een beslissing terug en dit is nu eenmaal de bedrijfscultuur” mompelden uw confraters, die ik als mindere goden wel ergens wist te strikken en wees op mijn lot, opnieuw de armoede in, onterecht! Dat burgemeester is alles behalve socialistisch! En niets minder dan de regelgeving voor een dictatuur.

(Lees verder)

11 04 07 - 05:01 - ffi_admin - Dossier Antwerpen| - § ¶