Heb je islam-gerelateerde vragen over familie, vrienden en geliefden? Word je geconfronteerd met een moeilijke situatie, en zou je graag een advies willen?
Stel je vraag aan tante Latifa!
Islam en democratie gaan niet samen, deel 4 (slot) - Ali Sina
Illustratie: Gregorius Nekschot Vertaling: Bernadette de Wit Bron: Het Vrije Volk
Ali Sina is hoofdredacteur van Faith Freedom, een site van seculiere moslims die gelovigen helpt bij het verlaten van de islam. Hij werd in 2004 met de dood bedreigd.
Islam en democratie gaan niet samen, deel 4 - Ali Sina
Net als het fascisme spreekt de islam mensen aan met weinig zelfrespect en een beperkt verstand. Dat zegt de ‘afvallige’ islamkenner Ali Sina in het laatste deel van een belangwekkende serie.
Geïnspireerd door de Koran hebben allerlei moslimgroeperingen al vroeg sektarisch geweld gebruikt om hun politieke doelen te bereiken. De eerste groep was de Kharidjiyya. De Kharidjiyya drongen aan op twee zaken. Ten eerste dat de islamitische gemeenschap gebaseerd moest zijn op de Koran. Hun tweede punt was de dominantie van de islamitische staat over individuele rechten.
Aangezet door vele verzen uit de Koran (32:13, 76:29-31, 3:39, 3:159, 16:93, 2:6-7, 4:88, enzovoorts) hielden ze staande dat Gods wil boven die van de mens stond en beweerden ze dat de gemeenschap de drager is van de waarden die zin geven; met andere woorden, het leven van een mens heeft alleen zin als hij tot de moslimgemeenschap hoort. Dit laat ook zien hoe het fascisme de positie van het individu tegenover de staat definieert. Deze ideeën waren gebaseerd op de Koran en ze werden uiteindelijk door de overige moslims overgenomen.
Uitgestorven rationalisten
De islamitische rationalisten, zoals de Mutazili, plaatsen de rede boven de openbaring. Maar hun school kreeg hevige tegenstand van fanatieke islamieten en stierf uit. Ze werden aangevallen door een groep met de naam Ashariyya (zie noot 1, 2 en 3), waar ook al-Ghazali en de gevierde dichter Rumi toe behoorden. Rumi (in de VS een erg populaire dichter, vooral bij zweverige types als Madonna, red.) bespotte de rationalisten. In pakkende dichtregels, die zich vastzetten in de psyche van de lichtgelovige massa, zei hij dat de rationalisten op ‘houten benen’ staan.
De Ashariyya verheerlijken irrationaliteit en bleven trouw aan de Koran. Zij wezen de rationalisten af. Op hun beurt verzaakten die het geloof en ze belasterden God en zijn openbaring. Vervolgens maakten de fanatieke gelovigen door middel van spot en geweld korte metten met rationeel, objectief denken; de boeken van de rationalisten, bijvoorbeeld van Zakaria Razi, werden vernietigd en dezen moesten zich verbergen omwille van hun veiligheid. De Ashariyya wonnen omdat ze de steun hadden van de Koran, de rationalisten hadden die niet.
Met de onvoorwaardelijke omhelzing van het gezag van de openbaring en hun verheerlijking van irrationeel denken door de Ashariyya, werd het rationalisme in de kiem gesmoord. Zeer waarschijnlijk werd hierdoor ook de islamitische hervorming, die duizend jaar geleden op het punt stond om door te breken, voortijdig gestaakt.
We zullen nooit weten hoeveel schade deze gevierde godsdienstfanaten de menselijke beschaving hebben toegebracht.
Inquisitiecultuur
In zijn artikel Is Rumi What We Think He Is? citeert Massoume Price dr Shaffee Kadkani, die schreef: ‘Helaas gaf de opkomst van genieën als Rumi en andere Urafa (religieuze mystici), die de Ashariyya onvoorwaardelijk steunden, het vrije denken geen kans’. Hij besluit: ‘Zonder de Ashariyya zou onze geschiedenis zich anders hebben ontwikkeld’ (Creation and History, p. 50).
Price stelt:
‘Het is niet toevallig dat Rumi alle denkers aanvalt in zijn boek Mathnavi, met inbegrip van atheïsten, naturalisten, filosofen enzovoorts (…). Toen Ibn Khaldoen (Avicenna, Perzisch filosoof en historicus, red., zie hier) wat hij van de Arabieren vond) schreef dat Afrikanen zwart waren vanwege geografische en klimaatomstandigheden, maakten de Ashariyya een einde aan zijn wetenschappelijke observaties door te verklaren dat mensen zwart zijn omdat God ze zo had geschapen.
Toen de islamitische artsen een verband probeerden te vinden tussen de hersenen en handbewegingen, dreef imam Muhammad Ghazali de spot met dit wetenschappelijke onderzoek. Hij schreef: ‘Handen bewegen omdat God dat zo wil’ (Alchemy of Happiness, Khiiyaya Saadat). Het waren ook de Ashariyya die een inquisitiecultuur oplegden die tot op de dag van vandaag bestaat en ons zelfs in Noord-Amerika achtervolgt.’
Vroom voor de bühne
In The New Dictionary of Cultural Literacy (derde druk, 2002) staat een definitie van fascisme:
'Als regel worden fascistische regeringen overheerst door een dictator, die gewoonlijk een magnetische persoonlijkheid heeft, een opzichtig uniform draagt en zijn volgelingen laat opdraven bij massale parades; een beroep doet op schril nationalisme; en wantrouwen of haat bevordert tegen zowel vreemdelingen als ‘onreine’ mensen binnen zijn land, zoals de joden in Duitsland’.
In de islam draagt de kalief geen opzichtig uniform. Integendeel, in overeenstemming met de soenna van Mohammed spant hij zich in voor een ‘vertoon van bescheidenheid’ in het openbaar. Die bescheidenheid is alleen voor de bühne en een kenmerk van de islam. Hoe bescheidener je je kleedt, des te vromer je lijkt.
Maar het vrijdaggebed en de hadj zijn de islamitische versie van de massaparades, bedacht om de gelovigen te imponeren, hen het gevoel te geven dat ze erbij horen en ze trots te maken op hun sterke geloof.
Onreine gelovigen
Deze parade was zo belangrijk voor Mohammed dat hij in een van de hadiths zegt:
'Ik dacht dat ik moest bepalen dat het gebed wordt begonnen door een persoon die de mensen voorgaat en leidt in het gebed, en dan zou ik moeten meegaan met sommigen die een takkenbos bij zich hebben voor de verzamelde mensen die niet hebben deelgenomen aan het gebed, om hun huis in brand te steken’ (Moslim 4, 1370; Bukhari 1, 11, 626).
De islam stimuleert ook wantrouwen en haat tegen ongelovigen. Mohammed (soera 9:28) heeft gezegd dat de ongelovigen onrein zijn (najis) en wakkerde in zijn aanhangers haat tegen joden aan omdat God de joden zou hebben veranderd in apen en zwijnen (2:65, 5:60, 7:166).
Islam en fascisme
Voor mij is het duidelijk dat het islamitische regeringssysteem fascistisch is:
het wordt gekenmerkt door centralistisch gezag onder een hoogste leider, bekleed met een Goddelijke politieke macht
het oefent een strikte sociaal-economische controle uit over alle facetten van zijn onderdanen, ongeacht geloof
het drukt oppositie de kop in met terreur en censuur
het voert een oorlogszuchtig beleid tegen ongelovigen
het predikt religieuze apartheid
het minacht de rede
het is imperialistisch
het is onderdrukkend
het is dictatoriaal en overheersend.
Net als het fascisme spreekt de islam mensen aan met weinig zelfrespect en een beperkt verstand. Beide ideologieën zijn irrationeel. Zowel het fascisme als de islam haat de rede, en verwelkomt toewijding en overgave aan een irrationele autoriteit. Moslims zijn evenals fascisten triomfalistisch ingesteld. Ze zoeken macht, overheersing en beheersing. Ze zijn trots op de kracht van hun grote aantallen, hun stompzinnige heldendom, hun minachting voor het leven en in hun bereidheid om te doden en te sterven voor hun zaak.
De islam is een politiek geloof en de politieke islam is fascistisch
(c) Ali Sina, 2005
Noot 1
De geschiedenis van de islam kent vele schisma’s en afsplitsingen. De Twaalver Shia, ofwel Ithna-‘Ashariyya, is de grootste sjiïtische sekte. Zij geloven dat het legitieme islamitisch leiderschap is afgeleid van de neef en schoonzoon van de profeet Mohammed, Ali, via diens zonen Hasan en Husayn en verder via Husayns afstammelingen. Zij waren de eerste twaalf imams, leiders van de Shia Moslimgemeenschap.
De sjiieten geloven dat deze opvolgers een speciale kennis van de ware betekenis van de Koran hadden geërfd. Die ging over van vader op zoon, te beginnen bij de profeet zelf, die volgens alle moslims de boodschappen van Allah rechtstreeks van Allah doorkreeg via de aartsengel Gabriël. Deze familie is samen met zijn loyale volgelingen en vertegenwoordigers het politieke gezag over de sjiïtische moslims.
Noot 2
De Soennitische Islam (soenna betekent de weg van e profeet, zijn handel en wandel, zoals genoteerd in de overleveringen, de Hadith) werd bepaald vanaf het jaar 750 en omvatte de volgelingen van vier rechtsscholen, de Maliki, de Hanafi, de Shafi’i en de Hanbali. Anders dan de Shia geloofden de soennieten dat het leiderschap in handen was van de moslimgemeenschap. De overeenstemming in die gemeenschappen, niet de besluiten van politieke autoriteiten, leidde tot het oprichten van de vier rechtsscholen.
In theorie kon een moslim kiezen tot welke rechtsschool hij wilde behoren. Maar de achting en populariteit die de godsdienstige geleerden genoten, maakte hen tot effectieve makelaren in macht en plaatste hen tegenover tegen de politieke leiders.
Noot 3
De ascetische Soefi-traditie was niet gericht op de sharia, de wet, maar op vroomheid en spiritualiteit, als een persoonlijke manier om God te leren kennen. Extatische dansen zijn hiertoe een middel. Uiteindelijk werd deze beweging na te zijn onderdrukt door de orthodoxe islam geïnstitutionaliseerd tot een hiërarchische orde.
Het soefisme droeg bij aan de populariteit van de islam onder de massa’s en daardoor kon de islam verbreiden buiten het Midden-Oosten, in Afrika en Oost-Azië. Soefi-broederschappen vermenigvuldigden zich snel, van de Atlantische kust tot in Indonesië. Het succes van de broederschappen komt ook door hun sociale hulp aan de armen en de bemiddeling tussen het volk en de regering.
