|
home FFI-international: Engels FFI-international Forum
|
Burgeroorlog? Zeg maar gerust regionale oorlog!- Clark Kent 4 december 2006  Sommigen twijfelen nog steeds of in Irak sprake is van een burgeroorlog. Bush vindt van niet, anderen roepen dat er reeds lang sprake is van een burgeroorlog: de lijken stapelen zich op. Over definities valt te twisten, maar de term burgeroorlog suggereert dat het slechts om een intern Iraaks conflict gaat. Niets is minder waar: in het Midden-Oosten dreigt een regionale oorlog, met Iran als grote onruststoker. Burgeroorlog in Irak? Reken maar! De reden waarom Bush en rechtse commentatoren dit niet willen erkennen, is dat in buitenlands-politieke kringen betrokkenheid bij een burgeroorlog gewoon not-done is. Een burgeroorlog in Irak is hét signaal voor terugtrekking van de Amerikaanse soldaten. Nu zou de burgeroorlog in Irak na vertrek van de Amerikanen alleen nog maar erger worden - denk vooral niet dat het niet meer erger kan. Zowel de sjiieten als de soennieten slaan op dit moment in hoog tempo wapens in. Maar Amerika moet niet in Irak blijven enkel omwille van de Irakezen. Amerikaanse soldaten mogen niet worden opgeofferd om mensen met een barbaarse, tribale cultuur uit elkaar te houden. Regionale oorlog
Voor Rusland waren deze sancties veel te zwaar: "Wij kunnen geen maatregelen steunen ... die gericht zijn op het isoleren van Iran", zo verklaarde Sergei V. Lavrov - de minister van Buitenlandse Zaken. Rusland en China zullen strenge sancties nooit steunen, en als ze dat wel deden zou Iran zich daar niet door laten tegenhouden. President Ahmadinejad liet reeds weten: "Dankzij het bloed van de martelaren heeft zich een nieuwe Islamitische Revolutie voorgedaan ... de golf van de Islamitische Revolutie zal snel de hele wereld bereiken". Afschrikking een dwaze strategie Ook een interne opstand tegen het regime van de moellahs lijkt een ijdele hoop. De voorstanders van de harde lijn zitten immers stevig in het zadel en de hervormers maken hun naam zelden waar. De keus is een nucleair Iran aanvaarden of dit met militair geweld voorkomen. Sommigen kiezen voor het eerste, en bevelen een strategie van afschrikking aan. We hebben immers ook de Sovjet-Unie en China ervan weerhouden kernwapens te gebruiken. Maar bij Iran ligt dat toch anders. Een belangrijke reden is de rol van Iran als hoofdsponsor van het islamitische terrorisme. Niet alleen steunt Iran terreurgroepen als Hezbollah en Hamas, het wil ook al Qaeda inlijven in de islamitische as van terreur. Sommigen hopen dat Iran af te houden is van het leveren van nucleair materiaal aan terreurgroepen door te verklaren dat Iran verantwoordelijk zal worden gehouden voor elke terreuraanslag met nucleaire wapens op westerse doelen. Maar zal een Amerikaanse president na Irak werkelijk de opdracht geven tot een vergeldingsaanval met nucleaire wapens op basis van vermoedens? Bovendien heeft Hashemi Rafsanjani al eens verklaard dat Israël met één atoombom totaal verwoest kan worden, terwijl een tegenaanval op de islamitsche wereld slechts schade veroorzaakt. Als de 'gematigde' Rafsanjani dit verklaart, hoe zal Ahmadinejad - die niet kan wachten op de terugkeer van de 7e imam - dan reageren op een politiek van afschrikking? Een nieuw Rijk van het Kwaad Zelfs als Iran haar kernwapens niet gebruikt, zal Irans invloed in de regio sterk toenemen, zeker in het licht van westerse zwakte. Koning Abdullah II van Jordanië waarschuwde al voor de opkomst van een sjiitische 'halvemaan'. Als aarstvijand van Amerika en Israël, en hoofdsponsor van verscheidene terreurgroepen in het Midden-Oosten, heeft Iran echter zoveel charisma dat het de scheidslijnen tussen sjiieten en soennieten weleens kan overschrijden. Irans belangrijkste bondgenoot is het overwegend soennitische Syrië. Ook geeft Iran steun aan soennitische terreurbewegingen als Hamas en Islamitische Jihad. Tijdens de oorlog in Libanon van afgelopen zomer sloten moslims aan beide zijden van de sjiitische-soennitische scheidslijn de rangen en pasgeboren baby's in het soennitische Egypte kregen namen als Hezbollah en Nasrallah. Een sterk Iran dat met succes tegen een moreel zwak Westen vecht heeft een ideologische aantrekkingskracht die sectarische en etnische scheidslijnen kan overwinnen. Puur economisch en militair gezien is Iran geen partij voor de VS, de enig overgebleven supermacht. Maar islamisten geloven dat zij al eens een supermacht hebben verslagen en ineen laten storten: de Sovjet-Unie. Zij zien geen enkele reden waarom ze dat kunstje niet nog eens zouden kunnen herhalen. Tenslotte hebben zij Allah aan hun kant en het Westen heeft meer dan eens morele zwakte getoond. Als Iran eenmaal de dominante mogendheid in het Midden-Oosten is, zal het strijdperk zich verleggen naar Zuidoost-Azië en Afrika. Ook de moslimimmigranten in Europa zullen zich waarschijnlijk ontvankelijk tonen voor Iraanse propaganda. Met een multiculturele elite aan het roer komt Eurabië dan snel dichterbij. Als remedie beveelt Muravchik luchtaanvallen op Irans nucleaire installaties aan. Deze maken weliswaar geen einde aan het wapenprogramma, maar vertragen het wel met jaren. Als Iran volhoudt moeten de aanvallen tezijnertijd herhaald worden. Eventuele vergeldingen door Iran in Irak en Libanon moeten we maar voor lief nemen, vindt Muravchik. Hij herinnert ons eraan dat Rusland in 1917 en Duitsland in 1933 straatarm en zwak waren. Het Westen wachtte de opkomst van het communisme en het nazisme echter af, met alle gevolgen van dien. Een strijdlustig en succesvol Iran kan volgens Muravchik enorme aantrekkingskracht uitoefenen op de meer dan 1 miljard moslims. Ik besluit met de woorden van Ahmadinejad: "Dankzij het bloed van de martelaren heeft zich een nieuwe Islamitische Revolutie voorgedaan ... de golf van de Islamitische Revolutie zal snel de hele wereld bereiken".(c) Clark Kent, 2006 Debateer mee op ons Forum! | ||||||
