|
home FFI-international: Engels FFI-international Forum
|
Het lot van ongelovigen en afvalligen onder de islam Vertaling van de toespraak The Fate of Infidels and Apostates under Islam van Azam Kamguian tijdens de IHEU Victims of jihad conference 2005. We moeten Vechten voor de Verlichting. Ik ben erg blij dat ik hier vandaag op zo'n fantastische conferentie kan spreken. Hier kan ik spreken als afvallige, een atheist die de islam en godsdienst in het algemeen verliet op de leeftijd van 15 jaar, een door de wol geverfde activiste van vrouwenrechten die de gruwelijkheden overleefde die de politieke islam in Iran beging. Mijn moslimidentiteit was, net zoals bij alle anderen kinderen die toevallig in moslimgezinnen zijn geboren, erfelijk. Mijn ouders waren gewone moslims. Mijn vader was relatief vrij van geest, maar mijn moeder indoctrineerde ons, en gebruikte godsdienstige regels om haar kinderen te beschermen. In mijn jeugd betekende geloof dat dat er een almachtige en alziende vader toezicht op mij hield. Wat voor nare dingen me ook konden overkomen - hij zou voor me zorgen. Voor mij was het geruststellend te Weten dat het kwaad niet zou zegevieren; dat de pijn van de onschuld in deze wereld niet ongewroken zou blijven was een geruststelling. De verleiding om je te onderwerpen aan een godheid, aan een god, was heel sterk. Mijn twijfel aan god werd serieus toen ik een jaar of 12 was. Ik zou er alles voor willen geven om gelovig te blijven. Maar uiteindelijk moest ik het rotsachtige, oncomfortabele pad van het atheisme bewandelen. Ik gaf de beschutting van de goddelijke schaduw op - maar kreeg een leven terug dat het leven en het menselijke bestaan ter discussie kon stellen. Ik stelde vragen, verwierp de godsdienst en werd een atheist omdat ik de tegenstrijdigheden en schijnheiligheid van de godsdienst niet kon verklaren, en omdat de godsdienst me als mens beperkte - ik blijf een atheist omdat ik mezelf heb ontdekt als mens dat niet is vervreemd door een god of religie, en ik heb geen godsdienst nodig om me te vertellen wie ik ben. Maar de jaren van zoeken naar de waarheid werd al snel vervangen door de gruwelijke jaren van wreedheid en verschrikking door de politieke islam in Iran. Hoewel ik de islam verlaten had, moest ik de islam leven. In mijn jeugd en jonge volwassenheid in Iran leefde ik door duizend dagen waarop de politieke islam bloed vergoot. Sinds 1979 zijn honderdduizend mannen, vrouwen en kinderen geëxecuteerd in de naam van Allah. Ik heb jaren overleefd van sluipmoorden op ongelovigen, afvalligen en tegenstanders van de Islamitische Republiek binnen en buiten Iran. Jaren van onderdrukking van vrouwen, en wrede behandeling van vrouwen die zich verzetten tegen de ellende van de verplichte hijab en tegen de wet van de apartheid der geslachten. Ik werd, evenals duizenden andere ongelovigen en politieke gevangen, gemarteld in opdracht van de vertegenwoordiger van Allah en de sharia; gemarteld terwijl koranverzen over ongelovigen in de martelkamers werden afgespeeld. De stem die de koran voorlas was vermengd met het geschreeuw van pijn veroorzaakt door zweepslagen en andere wrede martelmethodes. Ongelovigen of atheisten hebben onder de islam niet 'het recht op leven'. Ze moeten worden vermoord. Volgens de islamitische cultuur zijn de zonden verdeeld in grote en kleine zonden. Onder de zeventien hoofdzonden is ongeloof de grootste, slechter dan moord, diefstal, overspel enz. Dappere afvalligen richten zich op het doorprikken van de schijnheiligheid en tegenstrijdigheid van een geloof dat de trouw van een miljard mensen beveelt - evenals de schijnheiligheid van de westerse verdedigers van de islam die dergelijke beperkingen in hun eigen cultuur niet zouden tolereren. Een vrije discussie is binnen de islam extreem gevaarlijk, niet alleen in landen die islamitisch worden geregeerd, maar ook in het westen. De meesten houden hun opvattingen voor zichzelf. Moslims die afstand doen van hun geloof of het zelfs bekritiseren worden zeer waarschijnlijk gebrandmerkt als afvalligen, een misdaad die volgens het islamitisch strafrecht met de dood dient te worden bestraft - een straf die in diverse landen wordt uitgevoerd, waaronder Iran, Saoedi-Arabië en Soedan. De islamitische opvatting over afvalligheid is beschreven als: 'Volledig ongeloof in de mogelijkheid dat enige geestelijk gezonde persoon een oprechte reden zou kunnen hebben om 'de perfectste godsdienst' te verlaten.' Hij of zij moet dus wel per definitie te kwader trouw zijn. Wezenlijke aspecten van onze beschaafde mensheid, zoals de vrijemeningsuiting en vrijheid van godsdienst, worden het duidelijkst vertegenwoordigd door die denkers en schrijvers die 'afvalligen' worden genoemd. Het belang van afvalligen en andere religieuze dissidenten is cruciaal. Godsdienstvrijheid en vrij van godsdienst zijn wil niet louter zeggen de vrijheid een geloof te hebben, maar ook om van godsdienst te veranderen of om geen godsdienst te hebben. Maar onder de sharia is afvalligheid (ofwel het verdedigen van de verwerping van het islamitische geloof ofwel het verwerpen van het geloof door woord of daad) niet toegestaan, en voor een man staat er de doodstraf op. De straf voor een vrouw is wat milder - ze blijft gevangen tot ze weer terugkeert tot het geloof, hoe lang dit ook duurt. Zelfs als de doodstraf niet wordt toegepast kunnen mensen die van afvalligheid worden beschuldigd worden onderworpen aan een zeer gewelddadige behandeling. Deze discriminatie staat in scherp contrast met vrijheid van godsdienst en geloof en met het principe dat godsdienst een persoonlijke zaak van het individu is. In een zwakke poging de islamitische houding tegenover afvalligheid te maskeren citeren apologeten vaak het volgende koranvers: 'Er is geen dwang in de religie.' Maar dit is voor een moslim die de islam wil verlaten gewoon niet waar. In Yemen is dit strafbaar met de dood, evenals in Iran, Saoedi-Arabië, Afghanistan onder de Taliban en andere islamitische staten. Het beroemdste geval van afvalligheid was in 1989, toen de ayatollah Khomeini een fatwa uitvaardigde waarin de doodstraf tegen Salman Rushdie werd geëist, vanwege zijn vermeende afvalligheid die bleek uit het schrijven van 'De Duivelsverzen'.
In landen die onder de islamitische wet staan, en waar de politieke islam de scepter zwaait, wordt schrijvers, denkers, filosofen, activisten en kunstenaars voortdurend de vrijheid van meningsuiting ontzegd. Islamitische regimes zijn berucht vanwege hun gewelddadige onderdrukking van de vrije gedachte. Als een regering zich erg met de islam vereenzelvigt, wordt vaak iedereen die de overheid bekritiseert beschuldigd van blasfemie of afvalligheid. In de islam verafschuwt men het idee de koran aan een kritisch onderzoek te onderwerpen. Gewone mensen durven de koran niet ter discussie te stellen. Het gevolg is tirannie, gedachtenpolitie en stilstand, geen intellectuele en morele vooruitgang. Zelfs in de academische gemeenschap is een wetenschappelijke discussie over de koran taboe.Terwijl er een groeiende kritische beweging bestaat, die godsdiensten en in het bijzonder de islam bekritiseert, lanceerden islamisten, islamapologeten en westerse regeringen het idee van de islamofobie. Zij proberen critici het zwijgen op te leggen. De islam moet worden onderworpen aan kritisch onderzoek. Door critici het zwijgen op te leggen en ze racisten te noemen, houden islamisten en apologeten hun religieuze overheersing overeind. In Iran verdien je voor het bekritiseren van de islam de doodstraf op een afgrijselijke manier. Hoe vaak verwachten we in het westen nog dat mensen het lot treffen van Theo van Gogh? Op het moment dat je zegt dat een ideologisch systeem heilig is, op het moment dat je ideeën immuun maakt voor kritiek, satire, bespotting of verachting, wordt vrijheid van gedachten onmogelijk. We moeten het recht winnen om godsdienst te bekritiseren zonder angst voor vergelding. Kritiek, de vrije mening, is de basis van een open samenleving. Om onze problemen op te lossen is het nodig dat we kritisch zijn en ons verstand gebruiken. Geen geloof, rationeel of irrationeel, wetenschappelijk of goddelijk geïnspireerd, zou moeten worden uitgesloten van kritisch onderzoek. Als een geloof deugdelijk is, zal het overeind blijven dankzij zijn eigen verdiensten. Als dat niet zo is, verdient die godsdienst het te worden ontmaskerd. Geen godsdienst mag eisen dat de religieuze beweringen niet worden onderzocht, of beslissen zich te vrijwaren van morele kritiek op de godsdienstige praktijk. In het westen worden sinds de Verlichting individuele vrijheid en burgerlijke vrijheden verdedigd. De slag tegen de kerk en achterlijke opvattingen veroorzaakten een grote verandering in de horizon en waarden van de maatschappij, en brachten de maatschappij vooruit. De westerse samenleving schudde de achterlijkheid en de religieuze ideeën van zich af. De meeste van onze huidige ideeën over de vrije mening en burgervrijheden stammen af van de Verlichting. Wij, de atheisten en vrijdenkers, moeten een strijd voor verlichting in het oosten vechten. We moeten de islam terugdringen naar waar hij rechtmatig hoort te verblijven. We zouden moeten vechten voor een onvoorwaardelijke vrijemeningsuiting, ook als deze kritiek op de islam betreft. Wij atheïsten dienen de religieuze autoriteit aan te vallen. Voor elke belasterde en onderdrukte atheist zullen er twee meer, tien meer, duizend meer verschijnen. Hoeveel wrede inquisities en slachtingen ook plaatsvinden, atheïsten en vrijdenkers blijven opstaan, omdat het verstand en de behoeften van mensen niet voor eeuwig gevangen kunnen blijven. Vandaag wordt onze maatschappij onder de politieke islam gevangen gehouden door islamitische veroveraars, die vechten om de wereld te kunnen overheersen. En ik verheug me erop te zeggen dat hoop nog altijd vanuit Iran komt, waar de maatschappij dramatisch en intens is veranderd sinds 1979. De beweging voor secularisme en atheisme, voor moderne ideeën en cultuur, voor de vrijheid van vrouwen en burgerlijke vrijheden is wijd verspreid. Verachting voor de godsdienst en de achterlijke overheerserscultuur is diep geworteld. Vrouwen en de jeugd zijn de kampioenen van deze strijd; een strijd de fundering van het islamitische systeem bedreigt. Elke verandering in Iran zal niet alleen het leven van de mensen in Iran beïnvloeden, maar zal een doorslaggevend effect hebben op de regio en de wereld. Daarom moeten wij strijden voor de Verlichting in Iran en elders in het Midden-Oosten. |
