|
home FFI-international: Engels FFI-international Forum
|
Niet Ayaan maar Nederland is de verliezer - Mario Vargas Llosa Niet Ayaan maar Nederland is de verliezer
Niet Ayaan maar Nederland is de verliezer - Mario Vargas LlosaOp 2 november 2004 schoot Mohamed Bouyeri, een 26-jarige islamfanaticus, de cineast Theo Van Gogh in Nederland dood. Na hem gedood te hebben, plantte hij hem een mes in de maag en prikte daarmee een boodschap vast met bedreigingen aan het adres van Ayaan Hirsi Ali, een jonge Somalische, Nederlandse door naturalisatie, die het scenario had geschreven van de kortfilm Submission, geregisseerd door Theo Van Gogh. Deze prent handelde over het lichamelijke en psychische geweld waaronder de vrouwen in gemeenschappen die aan de gebruiken van de Koran zijn overgeleverd, te lijden hebben. In zijn tekst voorspelde de moordenaar dat Ayaan Hirsi Ali, die bestempeld werd als ‘ketters’ en ‘verkocht aan de Joden’, vroeg of laat zou moeten boeten voor haar afvalligheid van de godsdienst van haar voorouders.
De wraak van de fanatici op de 37-jarige Nederlands-Somalische volksvertegenwoordigster en activiste die sinds meer dan een decennium met stoutmoedigheid opkomt voor de rechten van de moslimvrouwen, is zich beginnen voltrekken door de onverwachte tussenkomst van Rita Verdonk, de Nederlanse minister voor immigratie, een eigenwijze dame met een nors uiterlijk en, toppunt van al, lid van de liberale partij waartoe ook Hirsi Ali behoort. Eind mei heeft zij deze laatste haar Nederlandse nationaliteit ontnomen onder het voorwendsel dat zij haar aanvraag tot naturalisatie zou hebben vervalst. Hirsi Ali moest haar parlementair mandaat opgeven. Deze maatregel werd voorafgegaan door een andere, niet minder stuitend en wreed tegenover Hirsi Ali: de positieve uitspraak van een rechter in het voordeel van de buren van het voormalig parlementslid die eisten dat zij het appartement, dat zij in Amsterdam bewoonde, zou verlaten omdat zij zich onveilig voelden door de mogelijkheid dat de Islamfundamentalisten die haar dood hadden gezworen, in het gebouw een bom zouden plaatsen of er brand zouden stichten.
Hoewel de beslissing van minister Verdonk een vloedgolf van kritiek teweeg bracht in gans Europa en in de politieke kringen van Nederland zelf, wat haar verplicht heeft aan te kondigen dat zij Hirsi Ali zes weken tijd gaf om haar verdediging tegen de beslissing haar de nationaliteit te ontnemen naar voor te brengen, tonen enquêtes aan dat 80% van de Nederlanders mevrouw Verdonk steunen ‘om haar standvastigheid’. Met dezelfde overtuiging waarmee ik bij andere gelegenheden Nederland heb toegejuicht voor de hervormingen die het als pionierland in de praktijk bracht – de euthanasie, het decriminaliseren van de drugs en het homohuwelijk – kan ik nu mijn ontgoocheling niet verbergen voor de schaamteloze capitulatie van de regering en de publieke opinie van een democratisch land tegenover de chantage van een fanatiek terrorisme. De laatste tijd gaan de morele moed en de burgerzin in het land van de tulpen snel achteruit.
Het voorwendsel dat minister Rita Verdonck uit de mouw schudde om Ayaan Hirsi Ali haar nationaliteit te ontnemen, is dat deze bij haar aankomst in Nederland en haar aanvraag van het vluchtelingenstatuut zou hebben gelogen: zij gaf een valse naam op en verklaarde onmiddellijk van Somalië te komen terwijl zij in werkelijkheid voordien ook in Ethiopië, Kenia en Duitsland had verbleven. Het immorele van deze beschuldiging bestaat erin dat deze leugens in Nederland sinds lang door iedereen waren gekend, omdat Hirsi Ali zelf het initiatief had genomen ze openbaar te maken tijdens de verkiezingscampagne waarin ze tot kamerlid werd verkozen. Zij had in artikels en interviews uitgelegd hoe dikwijls ook andere immigranten, net zoals zij, afkomstig uit landen waar zij om religieuze, politieke of economische redenen in een hel moesten leven, hun toevlucht namen tot eender welke spitsvondigheid, inzonderheid een valse verklaring, om door de Europese maatschappij aanvaard te worden. Waarom besliste mevrouw Verdonk pas nu om aldus te handelen? Was het omdat, met in het achterhoofd het feit dat een flink aantal van haar landgenoten blijkbaar verlangde gerustgesteld te worden met betrekking tot de terreur, zij ervan overtuigd was dat haar maatregel een gunstige invloed zou hebben op haar campagne om als voorzitter van de liberale partij te worden verkozen?
Wat er is gebeurd, is hoe dan ook een grote overwinning voor de moslimfundamentalisten die, zoals Mohamed Bouyeri deed met Theo Van Gogh, uitbazuinden dat zij met messteken de vrouw zouden afmaken die hen met evenveel onverschrokkenheid als inzicht en democratische overtuiging, zonder ophouden bestreed door zowel hun achterlijkheid en hun verblinding, als het lijden en de wreedheden die zij hun meest weerloze slachtoffers, de moslimvrouwen, door hun fanatisme aandeden, aan de kaak te stellen. Aan zij die zich een idee willen vormen van de overtuiging waarmee Hisi Ali de strijd aanbindt tegen het moslimterrorisme en van de vrijheid die zij voorstaat, kan ik de verzameling essays, interviews en artikels aanbevelen die zij recent in het Spaans heeft gepubliceerd: Yo acuso (Ik beschuldig) (Galaxia Gutemberg).
Ayaan Hirsi Ali werd in Somalië geboren als dochter van een politiek oppositieleider en tegenstander van de dictator Mohamed Siad Barre, wat hem verplichtte naar Kenia te vluchten. Daar kreeg zij als meisje een strikte moslimopvoeding en het was haar eigen grootmoeder die haar onderwierp aan de brutale vrouwenbesnijdenis (excisie van de clitoris en de schaamlippen) onder het voorwendsel haar als gelovige ‘geslachtsloos’ te maken en haar maagdelijkheid te waarborgen. Zij vluchtte van thuis toen haar vader besloot haar uit te huwelijken aan een Canadees familielid dat Ayaan nog nooit had ontmoet. Zij vluchtte naar Nederland waar zij de taal leerde en er als vertaalster en tolk werkte in opvangtehuizen voor vluchtelingen. Vanaf dan begon zij aan de veeleisende en gewaagde taak om moslimvrouwen aan te sporen hun rechten op te eisen en zich te onttrekken aan de discriminatie, de vernederingen, het fysiek en seksueel geweld, de opsluiting en de onwetendheid, waartoe zij waren veroordeeld door eeuwenoude overleveringen en stamgebruiken, die het fanatisme proberen in stand te houden in volle eenentwintigste eeuw en in het hart van het democratische Westen.
Het scenario dat zij voor Theo Van Gogh schreef maakte deel uit van deze campagne, die Ayaan Hirsi Ali veranderde in een populaire persoonlijkheid, tegelijk bewonderd en gehaat, en haar tot doelwit maakte van het islamterrorisme. Sinds meerdere jaren leefde zij onder de bescherming van lijfwachten. Niets van dit alles scheen haar af te schrikken of haar ook maar op enig onderdeel van haar streven te doen inbinden. Vorig jaar heb ik tijdens een ontmoeting in Amsterdam met haar kennis gemaakt en ik was onder de indruk van de kalme sereniteit en de intelligentie waarmee deze mooie vrouw (zij schijnt jonger dan zij echt is) kritiek uitte op de Europese politici en intellectuelen die zich in naam van het multiculturalisme onthouden van kritiek op de barbaarse islampraktijken tegenover vrouwen, alsof de slachtoffers van het fanatisme zich verbonden zouden moeten voelen met de overtuiging en het geloof die hun ‘culturele identiteit’ zouden uitmaken. In het korte gesprek dat wij hadden heb ik haar bedankt omdat zij zo samenhangend en zo overtuigend datgene naar voor had gebracht, waarin ik mijn ganse leven geloof: dat elke collectieve ‘identiteit’ – nationaliteit, ras, cultuur of godsdienst – niets anders is dan een concentratiekamp waarin de zelfbeschikking en de vrijheid van het individu teloorgaan. En dat zij de Europeanen eraan herinnert hoe geprivilegieerd zij zijn door te leven in een open maatschappij waar, in principe, de mensenrechten worden geëerbiedigd en de mannen de vrouwen niet als slavinnen kunnen behandelen, zonder het risico in de cel te belanden. Deze Somalische strijdster is niet de enige in haar geval maar wel één van de meest bewonderenswaardige personen uit de derde wereld die het waardevolste wat de Westerse cultuur aan de wereld heeft geschonken, beter schijnt te begrijpen en met meer overtuiging en brio te verdedigen.
Nu Ayaan Hirsi Ali, bij het zien van het ongeduld waarmee zovele bange Nederlanders zich blijkbaar van haar willen ontdoen, aangekondigd heeft dat ze naar de Verenigde Staten zal verhuizen, waar een stichting haar onderdak heeft aangeboden, zijn het niet langer enkel de islaminquisiteurs, maar ook enkele Westerse schrijvers die haar ervan beschuldigen zich nu reeds aan het imperialisme te hebben verkocht. Het is moeilijk vast te stellen wat in deze beschuldigingen de doorslag geeft: stompzinnigheid, laaghartigheid of nog iets anders.
Het is niet de Somalische met haar groot rechtvaardigheidsgevoel die in deze zaak het onderspit delft en zij verlaat dit slagveld niet als verliezer. Het is Nederland dat een deprimerend en lamentabel schouwspel van morele bekrompenheid, politieke schijnheiligheid, schande en lafheid ten beste heeft gegeven. Het lijkt onwaarschijnlijk dat men in het land waar een martelaar als Anne Frank zo zwaar heeft geleden, nog steeds niet duidelijk inziet dat men vraatzuchtige tijgers niet tam krijgt door ze vers en onschuldig vlees aan te bieden of ze verliefde kussen toe te werpen: dit wakkert enkel hun honger aan en scherpt hun klauwen en hoektanden. Mario Vargas Llosa © 2006 Dagblad El Pais, SL/Mario Vargas Llosa
Debatteer mee op ons Forum! Lees hier meer over islam en actualiteit! |
